afkicken van antidepressiva + longontsteking


AFKICKEN VAN ANTIDEPRESSIVA + LONGONTSTEKING.
Hey guys, een zieke Shizu hier. ✌️

Zoals jullie weten ben ik lang bezig geweest met dieten. Door middel van maaltijdshakes, gezonde maaltijden en FITT training ben ik uiteindelijk 3kg afgevallen. Maar daar bleef het helaas ook bij.
Ik voelde me alleen maar slechter en slechter, want ik wist dat dit kwam door mijn antidepressivum, Escitalopram.
Dokters hadden me vooraf al gewaarschuwd dat ik waarschijnlijk veel zou aankomen, met als reden dat je door deze medicijnen meer eetlust krijgt. Maar ja, als je zwaar depressief bent en je kunt er niet meer uitkomen, wat moet je anders? Dus ik ben er maar voor gegaan.
Na een paar jaar gebruik, meer dan 20kg zwaarder te zijn geworden en van broekmaat 40 naar 46 te zijn gegaan was nog steeds het enige wat dokters zeiden: "Dan moet u maar minder eten, mevrouw Smid".
Ondertussen zat ik qua eten op 900kcal per dag (aanbevolen hoeveelheid voor vrouwen van mijn leeftijd is iets van 2100kcal). Een anorexia-dieet dus, pretty much.
(Blast from the past: toen ik als tiener een eetstoornis had en slechts 49kg woog was dit ook mijn dagelijks streven, 900kcal).
Mijn dagelijkse maaltijden: ontbijt (NIKS), lunch (maaltijdshake), avondeten (gezonde maaltijd, en dan hooguit 1 bord vol). En dat was het! Geen snoep, geen koekjes, geen chips of wat dan ook. Maar nog steeds hielp het niets.
Uiteindelijk kwam ik uit bij een online artikel van een psychiater... en daar was het dan, de openbaring, eindelijk iemand die de reden gaf voor dit alles. Hij zei dat er nog niet veel bekend is over hoe antidepressiva gewichttoename beïnvloeden, maar ipv overeten is waarschijnlijk vertraging van het metabolisme de oorzaak.
Voila. Eindelijk iemand die het zei. Eindelijk iemand die mij de reden gaf waarom ik aan bleef komen ook al was hier overduidelijk geen reden toe.

Dus ik ben mijn medicijnen gaan afbouwen, aangezien ik me al tijden prima voel. Mijn dosis was gelukkig al nooit erg hoog. Ik ben van 20mg naar 10mg gegaan (en ik voelde me meteen al zoveel beter, niet constant oververmoeid). En uiteindelijk helemaal gestopt. Ik heb hier wekenlang over gedaan maar eigenlijk is het beter om nog langzamer af te bouwen, met kleinere doses. Maar denk maar niet dat ik daar nog zin in had.

De eerste dagen na het stoppen voelde ik me meteen al stukken beter. Ik had weer energie, ik voelde me weer mezelf! Mijn vriend stond er echt van te kijken hoeveel ik praatte en hoeveel grapjes ik maakte. "Dit is mijn vriendin?" (Gelukkig vindt hij het prima haha).
Toen begonnen de afkickverschijnselen. Ik wist al dat die heel erg zijn, dus ik was voorbereid. 👍 En ik ben nog steeds erg ziek, maar omdat er maar weinig gedetailleerde en persoonlijke documentatie online te vinden is hierover (behalve mensen die klagen over hun klachten), heb ik besloten om ze even goed op te schrijven.

Dag 1-4:
Over het algemeen prima. Energiek, vrolijk. Het gevoel dat ik mezelf weer heb teruggevonden. Wel begon ik tegen het eind van deze periode moodswings te krijgen. Ik voelde me gauw onzeker over dingen. Veel huilbuien (maar geen depressieve gevoelens!), gevoeligheid voor licht en brain-zaps. Brain-zaps zijn een soort elektrische schokken die je in je hoofd voelt, en die zich uit kunnen breiden naar de rest van je lichaam. Ik had ze alleen in mijn hoofd, en vooral als ik mijn ogen bewoog. Dat veroorzaakte wel veel duizeligheid. Elke brain-zap sloeg mijn oren ook dicht, zoals bij het hebben van de hik bijvoorbeeld.
Ik had eerder al kennis met brain-zaps gemaakt, gek genoeg toen ik van 10mg naar 20mg Escitalopram ging. Maar toen waren ze minder erg.

Dag 5.
Mijn zenuwinzinking. Als een volleerd depressieveling verwachtte ik natuurlijk al chaos, maar dit was wel heel erg. Mijn autisme deed ook lekker mee. Complete meltdown! Schreeuwen en schudden en met dingen gooien (sorry buren). 112 aan de lijn gehad, zo erg was het. Uiteindelijk er weer uitgekomen met veel bloederige schrammen en blauwe plekken op mijn gezicht, een hersenschudding en een soort whiplash ofzo.

Dag 6-7.
Herstellende van de zenuwinzinking. Schaamde me enorm, maar verder ging het gek genoeg heel goed. Wel hele erge brain-zaps, erger dan voorheen. En hoofdpijn van de hersenschudding. Nek zat ook nog steeds vast, au.
Grappig feitje: sinds het stoppen al 3kg afgevallen! Mijn rugvet is geslonken en mijn hangbuik is iets minder een hangbuik. ;) En dat dan terwijl ik mezelf genoeg lekkers gunde om me door deze zware tijd te slepen.
Mijn ontlasting was wel groen 🤔

Dag 8-12.
Het begin van de griepverschijnselen. Heel 'normaal' bij SSRI-discontinuatie. Brain-zaps still going strong.
Ik sliep ook extreem slecht. Kon moeilijk in slaap vallen en lag uren wakker. Daarnaast erge nachtmerries (werd een keer zelfs gillend wakker).
Behoorlijk emotioneel. Niet op een slechte manier, maar elk lief/mooi/zielig momentje in films of series betekende een huilbui. Ik moest wel heel erg uitkijken dat ik niet terugviel in negatieve spiralen. Zo kon stress ervoor zorgen dat ik weer hele depressieve gedachten kreeg. Maar die waren best makkelijk weg te schoppen door mijn hoofd leeg te maken!

Dag 13-14.
Brain-zaps werden iets minder, maar wel ziek. Over het algemeen niet zo ziek dat ik moest overgeven (al voelde ik me af en toe wel goed misselijk). Maar wel dat constante zieke gevoel in mijn hoofd. Koorts, ook. Ik kon niet veel doen behalve op bed liggen.
Ook kreeg ik IMMENSE HONGER. Misschien omdat mijn metabolisme zich eindelijk herstelde en even liet weten dat 900kcal per dag niet genoeg is, zelfs als ik mijn dagen in bed en voor de tv slijt.
Het irritante is wel dat ik me vaak te ziek voelde om veel te eten. Als ik dan eenmaal mijn avondeten voor mijn neus had lustte ik het niet meer of zat ik heel snel vol, om dan over een uur weer dat hongerige 'gat in mijn maag' te voelen.

Dag 15-18. 
Er kwam weer een hele andere soort 'ziek-zijn' tevoorschijn. Ik kreeg hoge koorts (39+) en hevige koude rillingen (echt schudden in bed van kou, zelfs met vele lagen kleding en dekens). Dit komt vaak door een ernstige infectie. Wat die infectie dan was en of het uberhaupt te maken had met afkicken, ik had geen idee. Misschien was mijn weerstand gewoon te laag door dit alles.
Zwaar drooghoesten, last van mijn nek en rug, koppijn, op een gegeven moment zelfs kiespijn. Had geen eetlust maar eten op zich was het probleem niet, wel vloeistoffen binnen krijgen. Vaak had ik behoefte aan water maar als ik dan een glas water pakte, kreeg ik na 2 kleine slokjes al niks meer erin. Dus uitdroging lag constant op de loer.
Heb ook nachten niet geslapen omdat ik alleen maar wakker kon liggen door het hoesten. Uiteindelijk lag ik dag en nacht maar op bed in de hoop nog een paar uurtjes te kunnen indommelen.
Ik had nog een extra sterk hoestdrankje gekocht met codeïne, maar zelfs dat hielp niet. FML. 
Tip: brain-zaps zijn stukken minder geworden door het slikken van Omega-3 Visolie supplementen. Deze zijn o.a. goed voor je hersenen.

Dag 19-25.
Het ziek zijn ging maar niet over, de koorts bleef terugkomen en ik had geen stem meer. Geen kracht, meerdere keren zelfs in mijn broek geplast en overgegeven. Dus ik heb uiteindelijk maar een afspraak gemaakt bij de huisarts, en het werd een spoedafspraak omdat er een hoge kans was dat ik een longontsteking had.
Het ironische is dat ik 13 jaar geleden op mijn verjaardag een slagroomsoesje at, en daarna 3 maanden met een longontsteking op bed heb gelegen. Vervolgens heb ik die dingen altijd maar vermeden, ook al veroorzaken slagroomsoesjes natuurlijk geen longontsteking. Right ??? Op dag 15 at ik voor het eerst weer wat slagroomsoesjes en wtf, hier zit ik weer met een longonsteking. DAMN YOU SOESJES.
Maar ja, het was dus idd een longontsteking, en een dubbele ook nog. Dus ik heb meteen een antibioticakuur meegekregen: Amoxicillinecapsules van 500mg, 3x per dag, om de 8u innemen.
Vanaf toen ging het eindelijk langzaam iets beter. Het geratel en geknap in mijn longen verdween, maar het zware hoesten bleef wel veel langer hangen.

Dag 26.
Het is nu dus ondertussen bijna een maand geleden dat ik gestopt ben. Ik voel me eerlijk gezegd prima. Niet depressief of wat dan ook.
De longontsteking lijkt goed behandeld te zijn met de kuur, hoewel ik nog wel veel hoest en me nog steeds niet helemaal beter voel.
Gisteren was Arno op ziekenbezoek (waar is mijn fruitmand, bro) en nadat hij vertrokken was voelde ik me weer behoorlijk beroerd. Gewoon door uitputting denk ik. 
Mijn moeder wil dat ik terug ga naar de dokter maar aangezien ik geen koorts meer heb lijkt alles me wel in orde. Als het goed is werken de antibiotica ook nog een paar dagen door, dus als de koorts niet terugkomt dan zou het goed moeten zijn.
Dus van nu af aan werken aan mijn herstel. Je kunt na een longontsteking nog wekenlang hoesten en je moe voelen. We shall see. Ik zal me langzaam weer in de samenleving gaan bewegen want ik verveel me dood. Het enige wat ik op het moment doe is Elementary kijken.
Verder zijn de brain-zaps wel weer terug. Maar in een lichtere mate, een dof gevoel in mijn hoofd. Misschien maar weer aan die gore visolie supplementen dan D:

Hierbij sluit ik deze blog eerst af, mogen er nog grote updates komen met betrekking tot het 'afkicken' dan komen die hier nog bij.
Verdere updates over mijn longontsteking komen gewoon in andere posts.
Ciao.

Reacties

Populaire posts