ggz


GGZ.
De regen kletterde op mijn zurig-ruikende regenjas. Wat is het toch met regenjassen, die nare geur? De wind was weer eens onstuimig - wanneer niet. Het was geen leuke rit naar de GGZ, waar ik eindelijk terecht kon voor een intake. Ik had mijn haar maar niet gesteild en mijn makeup niet gedaan, want wat zou het ook voor nut hebben? Ik zou er toch als een verzopen kat aan komen.
De dag ervoor had de zon prachtig geschenen en lieten opeens alle krokussen gele knoppen zien. Maar nu opnieuw een en al somberheid. Toch zongen de vogels keihard, alsof ze aan het demonstreren waren tegen het stormachtige weer.
Ze zijn nu onderzoek aan het doen over de correlatie tussen zonneschijn en vet. Zo blijkt zon het middel tegen vetcellen te zijn. Mogelijk hebben mensen op het noordelijk halfrond daarom meer last van overtollige kilo's in de winter. Dus, met z'n allen aan de lichttherapie I guess! En hopelijk begint de lente snel.

Anywho, verzopen kat ikke kwam zoals gewoonlijk veel te vroeg aan bij het gebouw. Ik moest er een kwartier van tevoren zijn, ware het niet dat ik meestal al een kwartier eerder ben omdat ik bang ben om te laat te komen. Deze keer dus iets van een half uur voor mijn afspraak. Toch was er om 13u10 nog steeds niemand... bleek dat ik in de verkeerde wachtkamer zat, doh. Beetje te klakkeloos aangenomen dat na 3 jaar het kantoor nog op dezelfde plek zou zitten. O_o;
Het gesprek zelf was confronterend, zoals gewoonlijk. Je moet jezelf natuurlijk helemaal bloot leggen, en al je fouten en falen in zoveel mogelijk details vertellen aan de psycholoog. Ik had vooraf maar een lange lijst gemaakt met mijn eigenaardigheden, dus dat scheelde al heel wat stress.
Aan het einde had ik ook echt even een ontlading nodig - 's avonds heb ik enorm hard gehuild, zo emotioneel uitgeput was ik.
Ik krijg in ieder geval weer een verwijzing, en na een wachttijd van gemiddeld een maand zal ik een oproep krijgen voor de test. Mijn moeder moet mee om te vertellen over mijn jeugd, wat me wel zorgen baart... want er is zoveel dat zij niet weet. Vanaf mijn tienerjaren heb ik alleen maar gezwegen over alles wat me dwars zat; ik heb alle depressieve buien, angsten en daden van zelfvernietiging opgekropt.
Gelukkig mag ik Arno ook meenemen om te getuigen over de rare dingen aan volwassen ikke. Dus dat is wel fijn, want hij kent mijn tekortkomingen natuurlijk het beste.
Ik hoop zo dat er eindelijk een antwoord komt, een verlossing. Want als er uit die test komt dat ik toch geen autisme heb, wat verklaart dan mijn onmogelijkheden? Waarom ik ondanks mijn hoge intelligentie geen opleiding kan volgen of werk kan volhouden. Waarom alles te veel is en blughh... waarom ik gewoon niet functioneer, op welk gebied dan ook.
En als het niet zo is, dan heb ik het idee dat het dus compleet aan mezelf ligt. Dat ik alles wel zou moeten kunnen. Een sociaal leven leiden, een universitaire opleiding volgen, een topbaan, huisje, boompje, beestje.
Maar ik heb en kan dat allemaal niet. Wat is er mis met mij?

Met andere woorden, ik zit er best wel doorheen. Want het moment van de waarheid komt dichterbij, en het is zwaar. Ik ben bang.
Zucht. Het is zo lastig om gehoord te worden. Om herkenning en erkenning te vinden. Herkenning heb ik, maar erkenning nog niet. Ik hoop zo dat ik dat nu ga vinden.

Reacties

Populaire posts