schokolade aus die schweiz


SCHOKOLADE AUS DIE SCHWEIZ.

Vorige week zondag kwam Arno langs, vers uit het besneeuwde Zwitserland, mét natuurlijk Zwitserse chocola, want daar had ik expliciet om gevraagd >:3
I love chocolate. Al kan ik er nooit heel veel van eten; ik zit snel vol. Dit met tegenstelling tot Arno, die wel zou kunnen leven van een heus chocoladedieet!
Als kind was ik zelfs allergisch voor chocola, can you imagine? Ik kreeg er allemaal pukkeltjes van. Nu gelukkig niet meer rofl. Tenzij er karamel in zit, dat is wel oppassen geblazen.

Deze week was het tegenovergestelde van vorige week. Bizzyyyyy en nasty o.o

Op dinsdag doe ik altijd boodschappen voor de hele week, op de vroege ochtend, want dan is het rustig. Ik kan niet zo goed tegen drukte en lawaai. Maar de laatste paar weken is het steeds stervens druk? Nooooooo. Het is ook een kleine supermarkt dus als een iemand de weg blokkeert met een kar dan kun je er al niet langs. En tegenwoordig is het ook een misdaad om te vragen of ze aan de kant gaan ofzo? Je krijgt vaker een woedende blik dan een "oh ja, sure, sorry". 
Dus dan kom ik uitgeput en overprikkeld thuis (soms zelfs compleet overstuur en huilend) en kan ik de rest van de dag niks meer. Kunnen ze hier ook een prikkelarmuurtje voor autisten invoeren pls.

Er was extra stress omdat het opeens niet zo goed ging met mijn moeders paard. Ze had zandkoliek en een lichte maagtorsie, dus het was afwachten of ze de nacht wel zou overleven. Maar dat deed ze, tot iedereens grote opluchting. Ze was ook weer fit, ondeugend en rende door de bak! 

Woensdag (HALLOWEEN!) moest ik mijn moeder begeleiden naar de tandarts kekeke. Die is verhuisd van locatie, helemaal naar de andere kant van de stad. Ze wilde daarom eigenlijk naar een andere tandarts, maar die neemt pas vanaf januari nieuwe klanten aan, en ze had nu een zwaar ontstoken kies.
Ik had zelf eerlijk gezegd ook wat moeite om die plek te vinden de eerste keer, het is een kantoorgebouw ergens achter vele andere kantoorgebouwen omringd door bos. En mijn moeder en de weg vinden... omg. Je zet haar op de fiets naar een dichtbijzijnde straat en ze duikt bij wijze van spreken op in Amsterdam. Dus ik heb haar maar even geholpen.
De kies is getrokken, nu heeft ze in haar hele gebit nog maar één kies over. :\

Ik baalde wel, want ik wilde onderweg even een app gebruiken maar die had een update nodig blijkbaar. Kon wel even toch? Kleine app. Nee dus. Huppakee, in een paar seconden 7 euro aan beltegoed verdwenen. Gawd, fml.

Was ook echt compleet uitgeput na dat tandartsgebeuren. Het is in totaal 11km fietsen dus het duurde even voordat ik weer wat energie terug had. En dan te bedenken dat ik straks elke dag weer die afstand moet afleggen voor mijn werk. Noooooooooooooo.
Dan zeggen mensen: "is een kwestie van wennen" maar zo werkt dat niet bij mij. De Spoon Theory legt dit heel goed uit. Google maar eens als je daar nog nooit van gehoord hebt.
Des te meer reden om mijn brommerrijbewijs te halen dus! 

Donderdag kreeg ik mijn jaarlijkse griepprik. Stay vaccinated, folks. Niet alleen voor je eigen veiligheid, maar ook voor die van anderen. ✌

Slecht nieuws tho: mijn moeder belde me opeens huilend op. Ze had haar paard toch in moeten laten slapen. Haar maag en darmen waren verder verdraaid en dit is vrijwel een doodsvonnis. Zoiets is nog te opereren maar de kans op slagen was slechts 30% door haar hoge leeftijd. Bovendien zou het 5000 euro kosten. Het beestje had ook zoveel pijn, hoge koorts, op weg naar toxische shock.
Zo triest, dit was mijn moeders steun en toeverlaat, en ook haar medicijn. Ze kampt namelijk met erge rugklachten, en alleen paardrijden verzachtte dit. Dus het is afwachten of ze straks nog haar werk kan doen. T^T 

Vrijdag ben ik naar Arno geweest. Het was goed om even het huis uit te kunnen, mijn moeder was de hele dag hard aan het huilen en daardoor voelde ik me ook naar en angstig... ik weet nooit hoe ik moet reageren of wat ik moet doen. :c

Zaterdag wilden we naar 'Bohemian Rhapsody'. Freddieeeeeeee. Maar er was drama thuis, mijn moeder kwam niet meer uit haar kamer en de vriend van Arno wilde per se naar de 19u screening dus zo liepen mijn plannen ook in duigen. ~_~
Ik was best wel woedend. Ik wilde zo graag naar die film en het was ook mijn idee, maar omdat anderen moeilijk deden was ik de enige die uiteindelijk niet mee kon. 

Ik zou nog een afspraak met mijn re-integratiecoach hebben, die ik nu dus mijn jobcoach kan noemen. :]
Maar dat werd 'em niet, ze komt nu op dinsdag. De avond dat Rick Grimes voor de laatste keer te zien is in The Walking Dead gahhhHH. Na dit seizoen ga ik niet meer kijken denk ik, tenzij het opeens heel spannend wordt, maar de laatste paar seizoenen waren gewoon een enorme snooze. En deze is tot nu toe niet beter. 

Ik zie best wel op tegen de afspraak, tho. Thuis is het verre van fijn; mijn moeder loopt de hele dagen als een zombie heen en weer en ik moet constant op mijn tenen lopen. Ik heb zoveel stress dat ik me gewoon hartstikke geïrriteerd voel en zelf ook wel kan janken, en dan moet ik ook nog met een nieuwe baan beginnen, wat me nog meer stress geeft.

Het is net of het universum niet wil dat ik terug aan het werk ga:
- Vorig jaar had ik zelf een gesprek bij het UWV aangevraagd om weer iets te gaan doen. Bij het eerste gesprek was ik te laat omdat mijn bus in de file stond, ik snel op de trein moest springen en vervolgens mijn afspraak niet bekend was bij de receptie.
- De tweede afspraak moest ik steeds afzeggen omdat ik een maand lang longontsteking had.
- Toen kon het nog niet doorgaan omdat mijn vader zelfmoord pleegde.
- Daarna kwamen we in wat rustigere vaarwateren, maar toen ik eindelijk voor het eerst weer een sollicitatiegesprek had gehad overleed mijn lieve opa.
- Het werk ging niet door, en ik had opnieuw een sollicitatiegesprek: wel met succes deze keer. Maar nu is het deze week weer mis en heb ik opnieuw problemen thuis die het me lastig maken. >_>

IS DIT EEN TEKEN? Probeert iemand me al een jaar lang duidelijk te maken dat ik dit gewoon niet moet doen? Je zou het bijna denken.

Reacties

Populaire posts