⋆✧˚✦⊹✦˚✧⋆


Het valt niet mee om hierover te schrijven, maar het is wel even goed om mijn hart te luchten, haha. Er zijn toch niet veel mensen die dit lezen. Voor degenen die dat wel doen - ik hou van jullie <3
Extra liefde voor Peter en Kiki, die mij bijstonden terwijl ik huilend op Whatsapp mijn beklag deed.

Ik had niet het gevoel dat ik thuis was toen ik terug kwam. Ik was zo ingesteld op de vakantie, en nu was ik weer hier. Het geeft me een soort van claustrofobisch gevoel; het idee dat ik snel iets anders moet plannen nu ik niks meer heb aan het weekend. Mijn vrije dagen, die ik met zoveel moeite heb gepland bij mijn baas. Zal ik toch maar gaan werken? Ik weet het niet.
Mijn koffer staat nog steeds ingepakt achter mij, heb er niet veel mee gedaan. Misschien heb ik echt nog de hoop dat ik opeens weg kan van hier. Heb alleen mijn tandenborstel, tandpasta en beugel eruit geplukt, want die had ik nodig.
Ik heb als een blok geslapen vannacht. Ik was echt kapot van alles. Ik voel me nu voor het eerst sinds lange tijd goed uitgerust, maar wel erg neerslachtig. Het weer spiegelt dat: grauw, kil, motregen.

Voor de derde keer zou ik gisteren een midweekje weg met Arno's familie. De hemelvaartsvakantie, een traditie die zij decennia geleden zijn begonnen.
Dit jaar was de bestemming Midlaren, een klein plaatsje aan het schitterende Zuidlaardermeer.
En wederom in een Landal vakantiepark; deze lag net zoals die van vorig jaar pal aan het water. We konden vanaf ons balkon het meer zien.
Ons huisje was heel apart, oranje van buiten... met slaapkamers beneden en het woongedeelte boven. De wifi was behoorlijk bagger. Ach ja.
Helaas viel alles al heel snel in duigen.

Voordat we ook nog maar iets hadden gedaan deed Arno's tante heel vervelend tegen mij. Arno en ik hadden eerder die week fikse ruzie gehad (hij wilde naar een houseparty, ik wilde dat hij bij mij bleef), en nu besloot zij ook lekker mee te doen en mij allemaal verwijten te maken. Ik gun hem zogenaamd niks, blablabla...
Iedereen die mij kent weet dat ik juist een hele lieve en makkelijke vriendin ben. Hij mag doen wat hij wil en naar elk feestje ter wereld gaan, maar niet tijdens deze vakantieweek met mij alsjeblieft. Hoewel hij zich daar kut over voelde begreep hij mij ook en waren we er al snel uit dat hij niet zou gaan. Maar ja. Familie ging zich er in mengen.
Ik heb daarna een tijdlang huilend op bed gezeten, zoekend naar buslijnen terug naar huis. Maar er reed niks meer die avond dus ik zat vast. Lopend was natuurlijk wel weer te ver, daar zou ik vier uur over doen volgens Google Maps. En dan had ik ook nog zware bagage.

We gingen behoorlijk laat eten, het smaakte me niet. En na de maaltijd ging het echt compleet mis. Die tante begon weer tegen mij uit te vallen. Ik ben meteen weggelopen om te vluchten uit die nare  situatie, maar Arno was woest door hun gezeik, en het escaleerde snel. Ik kon ze tegen elkaar horen gillen vanuit het huisje, en volgens mij is er zelfs geweld aan te pas gekomen. Ik was zo bang, ik zat trillend op bed.
Daarna vond Arno's moeder het ook nog eens nodig om even met mij te praten, want ik was 'natuurlijk' de oorzaak van alles. Hoe ik me erover voelde maakte voor haar niks uit, ook niet dat Arno en ik het al lang uit hadden gepraat en dat alles weer goed was. Nee, het was allemaal mijn schuld, wist ik wel wat ik hem aan deed, en ging ik nog wel naar een psycholoog om over dit soort dingen te praten? Echt, wtf?
Later kwam ze opnieuw naar mij toe omdat ze spijt had denk ik, ze had me thee gemaakt en deed opeens poeslief. Ze probeerde mij op te vrolijken voor de spelletjesavond, want ik moest het wel leuk hebben en gewoon mee doen hoor! Maar voor mij hoefde het niet meer. Ik wilde echt alleen maar naar huis, weg uit die hel.

Ik ben nog even met Arno over het park gaan wandelen, het meer was echt prachtig... paar foto's gemaakt, alles besproken en uitgepraat. Blijkbaar was de rest van de familie het wel met mij eens en begrepen ze mijn standpunt heel goed. Dat deed me goed om te horen. Ik was dus echt niet gek.
Ik kreeg nog een dikke knuffel en kus van zijn andere tante, die wel achter mij stond. Even zat ik te twijfelen of ik toch niet gewoon moest blijven. Maar heb besloten om naar huis te gaan. Ik zat zo in de stress en voelde me helemaal niet meer goed of welkom daar. En om dan nog zo vier dagen door te gaan, met de kans op nog meer gedoe omdat er nog meer familieleden onderweg waren die vast ook allemaal al een mening hadden... nee dankje.
Het ironische is dat geen van beiden nu onze zin hebben gekregen: Arno kon niet naar het feestje, en ik kon niet op vakantie. Wat een clusterfuck. En dat allemaal omdat andere mensen van een oplossing opnieuw een groot probleem maakten.

Dat was dus mijn hemelvaartsvakantie voor dit jaar. Ik ga vandaag veel series kijken op Netflix, denk ik. Even zoveel mogelijk afleiding zoeken en rust nemen.

xoxo

Reacties

Populaire posts