mayday mayday


Ik las over een psychologisch fenoneem dat vaak mensen in isolatie treft. Je moet dan denken aan een tijdlang in de ruimte doorbrengen, of op Antartica. Of zoals nu, tijdens de lockdown.
Dit fenoneem kent meerdere fases. De eerste fase is paniek: in dit geval gewillige quarantaine en massaal boodschappen inslaan. De tweede fase is rust, genot. Het moment dat veel mensen beseffen dat thuis zijn eigenlijk helemaal niet zo erg is en eindelijk tot zichzelf komen in deze stressige wereld. Maar dan slaat de derde fase toe, en dat is de fase waar we nu in beginnen te glijden - het moment waarop alles negatief begint te worden. Je energie en motivatie verdwijnt, de eenzaamheid begint pijnlijk te worden. Je weet nauwelijks nog welke dag het is en het wordt steeds lastiger om adviezen op te volgen. Na een tijd van verzoening begint de frictie juist weer toe te nemen.
Dit speelt vooral omdat er nu geen eindtijd is. Je leest dat er steeds minder patiënten op de IC liggen, en dat geeft hoop en het idee dat het bijna voorbij is. Daarom gaan steeds meer mensen weer naar buiten en normaal leven. Het probleem is dus dat het niet 'bijna voorbij' is. En dat de maatregelen verlengd zullen blijven worden, wat meer en meer een domper wordt op het humeur van mensen. Die al zoveel hebben moeten verduren. En dat geeft steeds meer het gevoel dat je een dikke fk you naar de overheid wilt doen.
Je zou eigenlijk zeggen dat de angst voor Covid-19 terug moet komen. Iets wat ongetwijfeld ook wel weer zal gebeuren, als er een tweede golf besmettingen komt. Net zoals bij de Spaanse Griep. Of niet. Het blijft afwachten. Maar je ziet dat vooral in Brabant het coronavirus alweer weelderiger bloeit dan de lentebloemen, en dat is behoorlijk eng.

Okay, genoeg wetenschappelijke praat. Is het jullie opgevallen dat het alweer kurkdroog is buiten? Aarde verstoft gewoon in de wind. Als ik een tijdje buiten ben geweest en mijn gezicht was, is de doek gewoon zwart. Bij Peter in de buurt waren er zelfs allemaal natuurbranden. Scary.
Dus ik ben blij dat het vorige week even geregend heeft. We hebben een grote struik met witte bloesem en daaronder rook het zo lekker naar petrichor en bloem. Alles was ook opeens groen! Van de ene dag op de andere. De wonderen van de natuur! 🍀🌿🐝
Ik hoop in ieder geval dat we niet opnieuw zo'n droge zomer krijgen. En ook niet zo heet. Want ik denk dan meteen aan alle mensen die in quarantaine moeten zitten in hun kleine, slecht gekoelde apartementjes en kamertjes. Je mag nergens naartoe, maar binnen kun je dan ook niet zijn.

Ik werk nog steeds thuis, al ben ik inmiddels wel een dag op kantoor geweest. Dat was heel raar, maar mijn baas wilde graag dat ik kwam. Kon ik even wat dingen kortsluiten met een collega. Ik besefte me echter meteen weer waarom thuiswerken me toch veel beter bevalt: op kantoor gierde de stress door mijn lichaam! En de dagen erna had ik afschuwelijke migraine met aura. Zo erg dat ik me veertig minuten lang nauwelijks kon bewegen en gedeeltelijk blind was. En de pijn, omg. Daarna gingen de medicijnen eindelijk werken en kon ik weer tot leven komen 🧟‍♀️
Het voelde wel goed om weer even te bewegen, want de coronakilo's beginnen zich op te stapelen.  Krijgen we na deze viruspandemie een obesitaspandemie? Man, wat mis ik mijn dagelijkse woon-werkfietstochten. Ik doe thuis wel fitnessoefeningen, maar het is niks vergeleken met wat ik eerder voor beweging had. Dus ik heb mezelf weer op een 1000 kcal-dieet gezet. Hopelijk werkt dat een beetje.

Mijn lieve Prinsesje is 12 jaar geworden, K(W)oningsdag is gekomen en gegaan. Heeft iemand nog het Wilhelmus gespeeld voor het huis? Heehee. Mijn basgitaar leende zich daar niet echt voor. Verder heb ik eigenlijk helemaal niks meegekregen van die dag. Het is nu mei, en ook de 75ste Bevrijdingsdag kan niet gevierd worden. Nu wacht ons nog de bevrijding van Corona. Ik ben wel van plan om digitaal een bloem te leggen bij een oorlogsmonument. Dat kun je hier doen 💐🌼

De TT gaat ook niet door dit jaar. Arno had heel veel gepland voor dit seizoen (Santana, Bluesfestival Grolloo, Eric Clapton, NED-AUT, Down The Rabbit Hole) dus die zit er wel een beetje doorheen.
Ik ben maar een beetje met de dag gaan leven. Door mijn lange GGZ-geschiedenis probeer ik negatieve gevoelens maar zoveel mogelijk te ontwijken. Maar ook ik begin me steeds meer opgesloten en lamlendig te voelen. Dat derdefasefenoneem, ongetwijfeld. Het lijkt allemaal zo hopeloos.

Ben nog ziek geweest. Dat ging heel raar eigenlijk. Eerst was Prinses twee dagen niet helemaal fit. Ze wilde niks meer eten en was misselijk; dat zag ik aan het feit dat ze constant om haar bekje zat te likken. Kort daarna werd Primrose ook nog eens ziek. Ook die slikte veel, at weinig en moest elke dag overgeven. In de nacht van zaterdag op zondag 26 april werd ik ijlend wakker uit een rare droom omdat ik opeens ook hartstikke misselijk was. Hoge koorts, mijn hart racete als een malle. Maar mijn maag was leeg dus er kwam niks uit. De volgende ochtend had ik nog steeds koorts en was ik zo koud. Weinig eetlust ook, koppijn. Gelukkig duurde dat maar een dagje.
Omdat bij Primrose de klachten niet over gingen hebben we haar wel een bezoekje laten brengen bij de dierenarts. Ik mocht niet mee, slechts een mens per huisdier toegestaan lol. En daar dachten ze inderdaad aan een infectie. Primrose heeft bloedonderzoek gehad en alles, maar ze was verder gezond. Opluchting.

Over een paar weken ben ik weer een halve week vrij. Woensdag ben ik sowieso altijd vrij, donderdag is Hemelvaart en de vrijdag heb ik ook vrij genomen. Lang weekend!
Dit was dus gewoonlijk het weekend dat ik met Arno's familie op een vakantiepark ging zitten. Nu kan het sowieso niet doorgaan, en dat bespaart me heel wat ongemakkelijke momenten.
Wel irritant is dat ik voor het eerst in jaren weer bij Kiki in Nijmegen wilde gaan logeren. De laatste keer was in 2015! It's not meant to be...

Hou je taai iedereen, dikke knuffel! <3

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts