a week in the life


Soms heb ik het gevoel dat ik elk moment kan oplossen. Een worden met de ijle lucht. Kleine deeltjes van mijn lichaam, tot sterretjes of stof verworden, samensmeltend met die dikke laag grijs onder mijn bed of de zwarte schimmel op de muur. Zou iemand merken dat ik weg was? Of zou ik gewoon een van de geesten van het huis worden- iets wat was, en slechts in herinneringen is?

Besta ik uberhaupt wel, of ben ik onderdeel van iemands fantasie? Een schouwspel geschreven door een onbekende hand, een pseudoniem zonder echte naam; gesigneerd, God?

Het is typisch voor deze warme, zonnige dagen dat ik verlang naar weemoed- druilerigheid, mist in mijn hoofd, regen op mijn dak. In dit blog deponeer ik het, want ik moet het ergens kwijt, voordat ik mezelf kwijtraak. A week in the life. 

MAANDAG
Slapen is voor mij een precisiewerkje: ik ga naar bed om half tien en word ruim voor de wekker weer wakker. Ik haat het geluid van de wekker. Nee, ik haat de wekker- de stress die het me geeft om gewekt te worden door iets anders dan mijn eigen biologische ritme. Ik ben een ochtendmens en hoef niet uit te slapen, zelfs niet op vrije dagen. Maar als ik te weinig slaap heb gehad word ik standaard geveld door een gevoel van malaise. Ik ben dan ziek, sloom... en aangezien vermoeidheid een trigger is voor de ontstekingsziekte die zich levenslang in mijn hersenen heeft gevestigd kan ik maar beter vroeg mijn nest in (en uit) duiken.
Deze maandag zou mijn wekker om half zeven gaan. Zoals gewoonlijk is hij ruim voor dat moment weggedrukt. Ik sta op met vogelzang en kleed me snel aan voor de dag. Ik heb geruild met G. --zij werkt meestal vandaag op kantoor maar nu is het mijn beurt-- dus ik heb niet alle tijd van de wereld. Ik moet mijn lange haar borstelen, mijn makeup doen, antibiotica innemen. Ontbijten, de katten voeren, social media checken, tassen inpakken. Sinds de coronacrisis moet ik hele ladingen aan administraties van en haar huis slepen. En ik voel me gestresst, want ik zag pas laat gisteravond dat ik een oproep had gemist van mijn werkgever. Hij had geen berichtje achter gelaten dus ik hoop dat het niks is. Maar toch gieren de zenuwen door mijn lijf.
Even na achten stap ik op mijn fiets. Hoewel we hoge temperaturen waren beloofd en ik liever zonder jas was vertrokken, is deze ochtend de wereld verhuld door een dichte deken van mist. Het voelt daarom ook koud aan; ik heb handen als ijsklompjes. Het zij zo.
De enige collega die ik zie vandaag is A. De baas is op stap en er komen geen klanten, zelfs de telefoon is rustig. Mijn baas zegt niks meer over het telefoontje dus het zal niet belangrijk zijn geweest. Desondanks voel ik me erg ongemakkelijk. Het is een autistisch dingetje, denk ik. Ik zit namelijk voor het eerst sinds oktober weer achter mijn eigen bureau en pc, en ik denk dat deze verandering me nog best zwaar valt. Daarnaast heb ik last van erge migraine en recet mijn hart alsof het een finishlijn moet halen. Met moeite kom ik de dag door, en ik ben zo opgelucht als ik eindelijk kan vertrekken. Ik ben echter niet klaar, ik moet nog een stressding doen: de wekelijkse boodschappen.
De supermarkt is altijd een hel. Niet eens vanwege alle prikkels door licht en geluid, maar voornamelijk door de mensen die overal moeten staan waar ik ook net moet zijn, terwijl er nóg anderen achter mij wachten. Ken je dat gevoel? Dat je zo snel mogelijk weer naar buiten moet om weer adem te kunnen halen? Het maakt mij zo opgejaagd. Ik heb naast mijn autisme een angststoornis en onder de mensen zijn vind ik echt niet prettig. Godzijdank heeft mijn supermarkt sinds een paar maanden een zelfscan, zodat ik ook niet nog een keer sociaal moet doen bij de kassa. Ik volg mijn nauwkeurig geplande boodschappenlijstje, betaal en verdwijn.
Thuis ben ik moe. Erg moe. Ik pak mijn snacks en thee en besteed de rest van de middag op het wereld wijde web tot ik op moet staan voor mijn klusjes. Koken is altijd mijn taak, mijn moeder heeft er een hekel aan. Zij doet liever het huishouden, iets wat ik verafschuw, en zo hebben we dus deze deal.
Ik maak vanavond een broccolischotel. Met verder nog ui, tomaat, vegan gehakt en een romige saus. En er is nog wat radijssoep over van eerder. Zo lekker!
Na het avondeten douche ik altijd en daarna doe ik niet zoveel meer. Tijd voor bed. Om negen uur kan ik mijn ogen nog nauwelijks open houden. Doei, wereld.

DINSDAG
Thuiswerkdag. Om even voor zevenen sta ik op, wens mijn stiefvader een vrolijke verjaardag en maak me klaar om urenlang aan de keukentafel te werken, op een stoel die comfortabel genoeg is maar niet echt geschikt om mijn pijnlijke nek en rug te ondersteunen. Gelukkig heb ik geen migraine meer; wel af en toe wat blinde vlekken voor mijn ogen. Een waarschuwingssignaal dat aangeeft dat ik even van mijn werklaptop weg moet stappen, als ik niet weer een nieuwe aanval wil uitlokken.
Ik heb niet veel te doen vandaag; inboekwerk van een paar factuurtjes en een IB die nog te ingewikkeld voor mij blijkt. Dus ik lak alvast mijn nagels en wacht tot mijn pakket bezorgd wordt. Ik krijg vandaag mijn cursusboek van het NTI. Ik heb me via mijn werk aangemeld voor Basiskennis Boekhouden. Nu doe ik deze werkzaamheden inmiddels bijna drie jaar en weet ik best veel, maar ik wil graag ook wat nieuwe dingen leren. En dit staat natuurlijk weer goed op mijn CV. Bovendien betaalt mijn baas.
Zodra het pakket binnen is begin ik en maak ik geconcentreerd hoofdstuk een af. Mijn moeder is aan het werk en ik heb het huis en de achtertuin voor mezelf, heerlijk! Ik begin ook ijverig aan hoofdstuk twee maar halverwege maak ik steeds meer spelfouten en overvalt vermoeidheid me. Ik kan zo hard van stapel lopen soms. De zon is brandend en ik merk dat mijn gezicht knalrood is. Een nadeel van autisme is dat je niet altijd op de hoogte bent van de behoeftes van je lichaam. Mijn keel moet vaak pijn doen voordat ik weet dat ik dorst heb, en af en toe ga ik zo laat naar het toilet dat ik bijna in mijn broek plas. Ik had nu ook niet door dat mijn huid aan het verbranden was. Nou ja. Terug naar binnen maar weer.
Mijn beste vriendin Kiki appt of ik donderdag- of vrijdagmiddag vrij ben. Nope. Dan moet ik gewoon werken. Ze is in het noorden om het huis van haar pas overleden oma leeg te ruimen, en na al die emotionele rompslomp was het plan om op de terugweg bij mij komen voor een welverdiende opkikker. We hadden voor woensdag afgesproken maar nu blijft ze langer in Oost-Groningen. En de familieleden waarbij ze logeert willen liever niet dat ze in de tussentijd afspreekt met anderen met het oog op mogelijke besmettingen. Zaterdagochtend dan? Ik vind het best. Maar ze laat nog weten welke dag het uiteindelijk wordt. Ze gaan de volgende dag barbecueën en misschien mag ik toch wel komen? Dat zou wel leuk zijn, ook al is het een lange en stressvolle reis en kan ik het niet te laat maken. Ik ga er echter vanuit dat ik niet uitgenodigd wordt. Haar vriend mocht namelijk ook niet komen. Zucht, onduidelijkheid. Ik maak me nu al zorgen. 
Het avondeten van vandaag is spaghetti bolognese met aardappelpuree. Als ik die combinatie noem dan kijken mensen daar vaak vreemd van op, maar dit is iets wat wij altijd eten. Mijn moeder heeft het ooit bedacht en het smaakt zo goed samen. Probeer maar eens! Met een dikke laag geraspte kaas natuurlijk. Cheese or we riot. And then we sleep. 

WOENSDAG
De woensdagen zijn mijn bufferdagen- hierop werk ik niet en rust ik zoveel mogelijk uit (al ga ik binnenkort meer werken en dan gaat dat niet meer), maar daar wil mijn planning niks van weten. Ik stort me weer op mijn cursus, en Prison Break, en wacht tegelijkertijd nerveus op nieuws van Kiki. Gaat het door? Gaat het niet door? Nee. Onze afspraak wordt naar zaterdag verplaatst en dat is een opluchting voor mijn chaotische hoofd. Dan staat er iets duidelijks vast en hoef ik niet, voor mijn gevoel, halsoverkop iets te doen. Ik vlieg dan vaak in paniek en zoek uitvluchten. 
Ik heb sowieso wat migraine vandaag, en een zere nek. Het is een eindeloze cyclus: door de migraine word ik erg moe maar vermoeidheid is ook weer een trigger. En als ik erg moe ben slaap ik soms wat te lang en vast door, wat ook weer een nieuwe aanval veroorzaakt! Dat is nu het geval denk ik. Ik heb behoorlijk diep geslapen tot zeven uur en had rare dromen over iemand die een soort schimmelziekte over de wereld probeerde te verspreiden. Okay?
Ik voel me wel heel erg hyperactief na met Kiki gechat te hebben en moet mezelf even tot rust manen. Ik was de laatste tijd erg overspannen en het is goed dat ik meer energie heb, maar het moet niet betekenen dat ik dan opeens weer heel veel ga doen. Maar mijn kop zwermt met ideeën: wat zullen we doen? Lunchen? Alles is weer open vanaf zaterdag dus misschien kunnen we wel naar de bioscoop? Al moet je daarvoor vast reserveren? Oh, we zien wel. Kalmeer uzelf.
Omdat ik eerder niet wist of Kiki zou blijven eten had ik nog geen avondmaaltijd bedacht. Mijn moeder heeft paardrijles en is ook laat thuis. Ik besluit maar om wat rijst te koken met komkommer, paprika, zelfgemaakte kimchi, gebakken ei en een zoetzure saus. Lekker fris voor bij het warme weer.
In de avond voel ik me wat depri. Op zich niet heel zorgelijk, maar ik voel me de laatste tijd wel vaker zo en weet niet goed waar het door komt. Ik heb in het verleden een aantal erge depressies gehad, en die hadden wel altijd een duidelijke reden. Ik besluit om mezelf even goed in de gaten te houden en me zoveel mogelijk op te peppen. Dus ik ga maar wat scrapbooken.
Ik houd een bullet journal bij en die tover ik zelf om tot agenda. Ik plak en teken er vanalles in en dat is inmiddels een van mijn grootste hobbies. Gewoon een beetje lekker creatief bezig zijn. Ik heb wel eens overwogen om mijn wekelijkse spreads online te delen, op Instagram bijvoorbeeld, maar ik heb ook weken dat het er gewoon niet uit ziet. I do want to impress the world :') 

DONDERDAG
Ik ben heel vroeg wakker, even na vijven al. Ik kan niet meer slapen en heb migraine. Het is bewolkt; er zijn zware onweersbuien voorspeld. Echt jammer. Ik ben niet geheel een mooiweermens, ik hou veel van sfeervolle, regenachtige dagen of storm, maar het is zo lang koud geweest dat ik echt naar dit warme weer snakte. En dan gaat het alweer zo snel weg? Neeeee. Gelukkig is er uiteindelijk nog genoeg zon en kan ik een Cornetto met citroenroomijs eten. Het doet me denken aan een scroppino, yummm.
Ook vandaag werk ik thuis, en ik hoop ten zeerste dat dit zo kan blijven. Ook als alles weer 'normaal' wordt. Vooral met het oog op die maanden dat ik 24 uur werk. Anders is het een recept voor falen denk ik.
Het probleem van nu is dat ik niks te doen heb. Er lag niks meer op de archiefkast op kantoor, en mijn mailbox blijft ook angstvallig leeg. Ik krijg nog wat verkoopfacturen binnen van een klant maar dat is het dan ook. Mijn baas en collega's zeggen altijd dat ik ze gerust kan bellen, dan kijken ze of ze nog een of ander klusje kunnen bedenken; mappen op de server opruimen of dingen voor ze downloaden. Maar bellen is gewoon super lastig voor mij. Zolang ik me kan herinneren heb ik een telefoonfobie gehad. Als ik vroeger een afspraak bij de huisarts moest maken of iets dergelijks, dan moest mijn moeder dat voor me doen. Tegenwoordig kan ik zelf redelijk goed telefoneren --als het om korte, simpele belletjes gaat tenminste, ellenlange gesprekken met familie of vrienden sla ik respectvol af-- maar ik moet er wel goed voor in mijn vel zitten. En vandaag lukt het me niet om contact op te nemen met kantoor. Mijn sociale vaardigheden staan op een laag pitje.
Ik ga maar verder met mijn cursus. Die moet ik in mijn eigen tijd doen maar zo ben ik tenminste nog een beetje werkgerelateerd bezig. En dan is het alweer twaalf uur en kan ik me terugtrekken op mijn kamer, mijn veilige haven. Tot het weer tijd is om eruit te komen.
Gelukkig is Thor ons stadje goedgezind, want het onweer valt uiteindelijk reuze mee. In de middag komt de eerste donder, vergezeld door een klein, nietszeggend buitje; en in de avond rommelt het harder, maar lijkt het net langs ons te gaan, en er valt geen enkele druppel meer. Wel staat er een harde wind die best fris aanvoelt en ervoor zorgt dat je niet meer lekker in de achtertuin kunt chillen.
We eten vandaag risotto! Ik maak dit meestal op mijn eigen manier, maar af en toe koop ik voor het gemak zo'n Knorr Wereldgerecht en nu dus ook. Die is heel lekker. Met courgette, rode ui en Quorn stukjes, en dan is er meestal nog wat over voor de lunch van de volgende dag. Restjes zijn bae. Maar ik heb niet vaak restjes over omdat ik alles heel precies afweeg vanwege mijn dieet.
Ik kan laat opblijven en drink wat soju met online vrienden. Gewone soju smaakt naar nagellakremover en is zo goor, maar ze hebben tegenwoordig allerlei smaakjes waardoor het net vruchtensap is. Appel, perzik. Ik drink er te veel van en moet alsnog vroeg op bed omdat alcohol me heel erg duf maakt.

VRIJDAG
Mijn vrijdagen zijn nooit leuk. Sinds oktober vorig jaar werk ik, dankzij ons strikte thuiswerkschema en een collega die net zoals ik chronisch ziek is en alleen in de ochtenden kan werken (ik eigenlijk ook maar in mijn werkgevers woorden, ik was het bokje) op de vermaledijde vrijdagmiddag. Zoals de meeste ochtenden ben ik rond zes uur klaarwakker maar moet ik tot elf uur wachten voordat ik uiteindelijk naar kantoor kan vertrekken en dat breekt me op. Het geeft me stress om ergens op te moeten wachten.
Ik voel me ook sloom door een sluimerende migraineaanval en heb niet echt zin om gemotiveerd bezig te gaan vandaag. Ik heb behoefte aan mijn weekend, ook al beginnen de zenuwen voor Kiki's komst een beetje te broeien in mijn middenrif. Ik kan mezelf nooit tot rust manen, ondanks een repertoir aan therapieën en ontspanningsoefeningen. Mijn hoofd volgt z'n eigen regels.
Het weer is deze ochtend goed. Er was veel bewolking en mist voorspeld maar de zon schijnt! Ik eet snel mijn restjes risotto, neem wat extra Sultana Goodmornings mee in mijn tas en vertrek al fietsend naar de andere kant van Assen. Onderweg ben ik erg overprikkeld. Voordat ik vertrok bleef mijn moeder maar praten en praten en dat kon ik echt niet hebben, dus ik voel me boos. Totdat er een lieveheersbeestje op mijn schouder landt en een heel eind meelift. Pas bij de woonboten vliegt hij weg en mijn slechte humeur is als sneeuw voor de zon verdwenen.
Mijn baas is er wederom niet, en gewoonlijk gaat G. net weg als ik aankom, maar die is er ook niet. Ik vind dat soort dingen altijd een beetje flauw. Als ik dat had geweten dan had ik gewoon in de ochtend kunnen komen aangezien M. toch alleen zat. Maar ja, wat doe je eraan. 
Vandaag heb ik hele belangrijke werkzaamheden: betalingen voor een klant. Door de week verzamel ik al hun inkoopfacturen, en op de vrijdag kies ik dan wat ze gaan betalen. Dat zet ik in een batch die geüpload wordt op hun bankrekening, en dan mogen ze zelf weten wanneer ze dat door gaan zetten. Het is een verantwoordelijk taakje dus dit neem ik altijd uiterst serieus. Ik wil hier geen fouten bij maken. Maar ik doe het nu anderhalf jaar en ze zijn tevreden, good vibes.
Toch rek ik de betalingen vaak wat langer dan ik ervoor nodig heb, en zo ook deze keer. Werk is nog steeds schaars. Er liggen geen nieuwe stukken op de kast; dus ik moet van M. nu toch echt A. bellen om te vragen wat ik voor volgende week kan meenemen. Dat gaat met horten en stoten. Ik heb de energie hier niet voor maar kom er niet onderuit. Ik kan uiteindelijk een stapel papieren voor de inkomstenbelasting in mijn plastic zak stoppen. Of ik daar maandag genoeg aan heb echter?
Het enige andere klusje wat ik nog op kantoor kan doen is scannen. Er liggen stapels oude documenten die op de server moeten. Dat is echter niet leuk om te doen- ik krijg vaak last van mijn rug van al dat staan en de vorige keer dat ik uren besteedde in het printhok werd ik zelfs ontoepasselijk van die uitlaatgassen. Dus ik wil er niet langer dan een uur mee bezig zijn. Ik begin dan altijd maar aan mijn boodschappenlijstje voor de volgende week: alle bonusproducten uitzoeken, recepten inplannen.
En dan is het eindelijk tijd om naar huis te gaan, weg uit deze gevangenis. Het is warm buiten maar op de fiets heb ik het een beetje koud, zelfs met vest aan. Van de vermoeidheid, denk ik.
Uitgeput kook ik een simpele maaltijd: macaroni met prei, paprika, spinazie, tomatenpuree en een kaassouflé. Veel meer heb ik niet in m'n mars deze avond. Ik ben dood en doodmoe en moet grote moeite doen om wakker te blijven. In mijn schedel voel ik een bonzende massa pijn groeien. Ik neem maar vast een sumatriptan in de hoop dat dat een aanval voorkomt. 

ZATERDAG
WEEKEND! En Kiki komt! I'm so excited. En met mijn nervositeit valt het nu reuze mee. Ik ben gewoon zo blij om haar weer te kunnen zien. Maar het weer werkt niet bepaald mee. Het regent pijpestelen en het onweert, en als klap op de vuurpijl heb ik natuurlijk wel gewoon migraine. Dat wordt dus maar afspreken met pijn- je mag niet te veel medicijnen innemen want dat kan ook weer meer aanvallen uitlokken. Het is zo'n vervelende hersenziekte. Gelukkig zit ik qua pijnschaal vandaag op een zes zonder aura, dus ik kan nog net functioneren.
Om half twaalf komt er een lange, kronkelende Intercity uit Groningen, met daarin mijn beste vriendin van de hele wereld. Ik heb mijn fiets onder het station gestald zodat ik samen met haar het centrum in kan lopen en wacht gespannen af tot ik haar zie. Ze draagt altijd prachtige, kleurrijke kleding dus ze is vaak makkelijk te spotten, en mijn hart maakt een sprongetje als ze in mijn beeld verschijnt. Ik geef haar een grote knuffel! Die heeft ze wel verdiend, ze heeft een zware tijd achter de rug.
We hebben besloten dat we ergens gaan lunchen, en dat wordt Hotel de Jonge. Godzijdank is het droog, dus we kunnen gewoon buiten zitten. Het is af en toe wel wat fris, maar ik heb een spijkerjas aan en een vest. We eten tosti's ham/kaas en praten honderduit. Vooral over relaties en de bijbehorende relatieproblemen. Zij heeft haar handen er vol aan, ik hou mijn handen er wijselijk vanaf- even geen liefdesgedoe meer in mijn leven. Ik heb al genoeg zorgen zonder dat.
Na het eten maken we nog even een rondje door het centrum, dat nog steeds grotendeels braak ligt vanwege de verbouwing van het Koopmansplein. Op dat moment druppelt er toch weer een beetje neerslag uit de hemel, dus we duiken snel Vanderveen in om een nieuwe bank uit te zoeken voor Kiki. Ze vindt een hele mooie brede waar je met z'n tweeën kunt lepelen op de chaise longue. Natuurlijk wordt dat even uitgetest met mij. We maken een foto om haar vriend jaloers te maken- dit is een inside joke tussen ons en iets wat we vorig jaar tijdens onze vakantie ook hebben gedaan. "Ze is veel zachter dan jou, het is veel leuker om met haar te lepelen!" Het is maar dat je het weet.
Om twee uur moet Kiki weer vertrekken: ze heeft nog een lange weg te gaan naar Nijmegen. Dus ik neem het haar niet kwalijk dat haar bezoekje maar kort was. En hey, nu heb ik zelf ook nog genoeg tijd om thuis te chillen.
Onderweg naar huis motregent het een beetje, maar ik vind het niet erg. Door de hogere temperaturen voelen die miniscule druppeltjes lekker aan op mijn huid, en de middag laat me voldaan achter. Dichtbij de Aldi kom ik mijn moeder nog tegen, die vertrekt net naar haar paard. Annyeong eomma!
Op het menu van vandaag staat Hollandse pot. Ik hou er zelf niet zo van, maar mijn moeder wel? En dus maak ik bloemkool met aardappels, kaassaus en van die kleine vleeshapjes: frikandel, bami, kipnugget, bitterbal, dankuwel.

ZONDAG
Natuurlijk sta ik op met een erge migraineaanval. Als ik iets onderneem weet ik dat ik daar de volgende dag voor teken. Ik voel me dus niet echt lekker vandaag. Naast de kabouters die mijn hersenen aan het verbouwen zijn met mokers is mijn rechterlies opgezwollen en pijnlijk. Vast een lymfeklierontsteking. Door dit alles voel ik me moe en chagrijnig en ik kan niet veel. Ik wil deze blog afschrijven maar door de felwitte achtergrond dansen de letters voor mijn ogen, ik kan niet goed lezen. Mijn monitor staat al op z'n donkerst, met de nachtlamp aan en een speciale FL-41 bril voor mijn ogen, maar het is niet genoeg. Ik zal maar moeten accepteren dat dit een verloren dag wordt en dat ik toch aan de pijnstillers moet. Ibuprofen nummer een... en twee... en dan nog blijft de pijn verschrikkelijk.
In de middag werken ze eindelijk een beetje en ik besluit een game te streamen op Facebook. Sherlock Holmes! Ik heb al zolang niks meer gedaan daarmee. En nu kan ik mooi mijn nieuwe pc uittesten, kijken of alles gladjes verloopt. Dat doet het. Totdat ik de video terugspeel en bemerk dat mijn microfoon helemaal niet opgenomen is. GRRRRrrr! Het programma had een verkeerd apparaat gebruikt. Anderhalf uur tegen een muur aan zitten kletsen, en geen kijker die een kik gaf. Misschien dachten ze dat het zo hoorde. Ik baal enorm.
Tegen etenstijd zijn de pijnstillers uitgewerkt en neem ik maar weer nieuwe in. Deze keer doen ze niks. Ik eet even snel wat doperwten en kimchi terwijl ik aan mijn haar trek. Dan voel ik tenminste even op een andere manier pijn, en die manier is beter dan de vreselijke pijn in mijn hoofd.
Ik ga maar naar bed en stapel verschillende kussens onder mijn hoofd. Mijn gewone kussen is redelijk zacht, maar als ik zoveel pijn heb voelt hij aan als een baksteen. Dus ik leg er dan nog wat andere, zachtere bovenop zodat mijn zware kop daar helemaal in weg kan zakken en er minder druk op staat. Hopelijk is het morgen wat beter. Ik werk thuis dus ik kan rustig aan doen. Voor nu, I'm out.


Reacties

  1. Prachtig mooi verwoord. Ik kan niet anders zeggen dan - afgezien van de migraine- dat ik precies weet hoe je je voelt... Xxxx

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts