werken met wajong


Werken met een Wajong, vaak een grote drama.
Ik las iemands nare ervaringen op Twitter en besloot mijn eigen verhaal op te schrijven.
Het is niet alleen maar kommer en kwel - ik heb genoeg leuke momenten meegemaakt op het werk. Maar vaak kwamen toch steeds dezelfde nadelen terug: onderbetaald worden, de vervelende klusjes moeten doen, slechte begeleiding, fouten door de werkgever waardoor ik veel geld moest terugbetalen. En daar wil ik met deze blog aandacht voor zoeken. Want het valt me op dat de meeste Wajongers wel zulke ervaringen hebben.

Ik kreeg de uitkering in 2011 toegekend na een periode in de WIJ-bijstand. Werken en studeren liep steeds in de soep door autisme, angsten, depressies en chronische pijn, en de gemeente probeerde me keer op keer door te sturen naar het UWV. Mijn eerste gesprek daar was in 2010, maar toen vond de verzekeringsarts dat ik niet beperkt genoeg was. Een jaar later probeerden we het weer. De arts waar ik vervolgens mee sprak zag wel de ernst in van de situatie. Stom genoeg viel hij vrijwel direct daarna zelf uit door ziekte, terwijl hij nog geen rapportage had gemaakt. Dus ik moest opnieuw voor een intake komen bij een andere arts. Gelukkig was die het eens met de vorige: ik had aanpassingen nodig om te kunnen werken en zou ondersteuning krijgen.

Dat leidde tot mijn eerste baan met een Wajong: een werkervaringsplaats bij een bank.
Ik werd gekoppeld aan een collega en werkte grotendeels dezelfde uren die zij maakte zodat ik nooit aan mijn lot werd overgelaten. Ik kreeg daarnaast een stagevergoeding van 120 euro per maand, wat wel nice was! Alleen had mijn arbeidsdeskundige de loonheffing niet goed doorgegeven aan het UWV, waardoor ik duizenden euro's terug moest betalen......
Verder was het een hele prettige werkplek. Ik werd met respect behandeld en er hing een fijne sfeer. Al waren er wel een paar vervelende collega's, maar die heb je altijd denk ik. Mijn halfjaarscontract werd verlengd naar een jaar, maar dat was de maximale toegestaande tijd om daar te blijven.
Ze hielpen me wel mee met het zoeken van een nieuwe baan. Ik heb gesolliciteerd bij meerdere plekken maar had niet veel succes. Bij een mocht ik wel op bezoek komen: een gemeentehuis in een dorp dichtbij. Ze boden administratief werk en ik kreeg de baan ook - totdat ze er ineens een vrijwilligerspositie van maakten. Ze konden me niet betalen. Dus dat viel af.
Maar ja, ik moest wel iets nieuws vinden, en daarom kreeg ik mijn eerste jobcoach. Hij ging me verder helpen met solliciteren.

Lang had ik hem echter niet nodig, want kort na mijn ontslag had mijn arbeidsdeskundige iets voor me. Er zat een re-integratiebedrijf speciaal voor mensen met een beperking in de stad, en die hadden een plekje. Een reclamebureau met drukkerij zocht namelijk iemand om hun webshops te beheren, en ik was daar natuurlijk geknipt voor. Dus ik ging op gesprek, samen met een man van het re-integratiebedrijf die mijn jobcoach zou worden.
Die man vond ik eigenlijk meteen al een nare kerel. En over het reclamebureau was ik ook niet enthousiast. Ik had eerst een paar proefdagen en merkte al snel dat ik de enige vrouw was daar. Ik werd geparkeerd in een ijskoud hokje met een Windows 95 computer (in 2012 was dit) die het meteen begaf, en verder was er niks te doen. Maar ik ging ervan uit dat het beter zou worden. Ik moest het gewoon een kans geven. Thuis zitten was geen optie voor mij.
Na mijn proefmaand werd mijn loonwaarde op 50% vastgesteld. Dat betekent dat je maar voor 50% betaald krijgt. Toen was ik me daar nog niet echt van bewust. Ik deed gewoon wat van me verwacht werd en verder zeurde ik niet.
Het werk was belabberd. Het heeft minstens een half jaar geduurd voordat ik eindelijk een pc kreeg, en tot die tijd moest ik op die van collega's werken als ze even opstonden. Er was verder nauwelijks iets te doen en ik modderde wat maar aan. Ik moest foldertjes vouwen, accessoires inpakken of de enorme, beschimmelde afwas wegwerken die de mannen weigerden te doen; de rotklusjes dus. Soms kon ik meehelpen in de drukkerij of bij de administratie. Je wil niet weten hoe vaak ik het magazijn wel niet opnieuw heb opgeruimd, en dat terwijl daar geen verwarming was. In hartje winter was dat echt afzien. Brrr.
Ik bevond me al snel in een soort boreout. Ik vond geen aansluiting bij mijn collega's en zelfs als ik wel de webshops kon vullen was het ontzettend saai. Elk artikel had honderden variaties want elke kleur en maat moest apart worden ingevoerd. Daar was ik dan dagelijks urenlang mee bezig. Ik telde de tijd af en was altijd enorm opgelucht als ik naar huis kon.
Na een tijdje vertrok de collega die de webshopbestellingen behandelde, en kreeg ik dat erbij. Dat was al stukken beter - nu kon ik me ook bezig houden met inkoop, orderpicken en klantenservice. Mijn baas was gelukkig super blij met mij: voorheen had niemand deze dingen willen doen. Het was altijd erg druk en er kwamen steeds meer mega-orders waardoor al het andere in de soep liep. Nu was dit mijn afdeling en liep het allemaal op rolletjes. Klanten waren ook dol op mij. Ik dacht toen al wel eens, kunnen ze me niet wat beter betalen? Ik onderhield immers iets van 20 webshops in mijn eentje.  
Op een gegeven moment kregen ze door hoe goed ik was met Photoshop en grafisch design. Ze waren lyrisch, want hun andere grafisch designer was natuurlijk kneiterduur en nu kon de goedkope Wajonger dat doen. Ik vond het niet erg, dit was echt mijn ding en voelde me trots en happy. Ik mocht reclameuitingen voor kleding ontwerpen en dat in presentaties zetten.
Maar daarmee kreeg ik ook voor het eerst te maken met deadlines. En die waren heel stressvol: regelmatig kreeg ik op vrijdagochtend te horen dat een hele presentatie die middag af moest zijn, en dan moest ik weer overwerken. Dat begon me steeds meer op te vreten. Mijn boreout veranderde in een burnout. Vooral toen we ook nog meerdere keren van plek moesten verhuizen vanwege verbouwingen. Ik kwam in een hele lawaaiige en wederom koude ruimte terecht en werd steeds chagrijniger. Ik voelde me niet bepaald meer gewaardeerd, en veel van de andere werknemers met mij. Maar die kregen tenminste normaal betaald.
Je moet je voorstellen dat ik ondanks al die verantwoordelijkheden nog steeds maar weinig salaris kreeg. Het werd wel beter: mijn loonwaarde ging naar 65%. Ik kreeg daarmee 461 euro bruto per maand en dat is tot op heden nog steeds het meeste wat ik ooit verdiend heb naast de Wajong. Een groot deel daarvan werd natuurlijk gekort op de uitkering, maar het was beter dan niks. Een van de aandeelhouders van het bedrijf drukte me op het hart dat ze me officieel in dienst wilden nemen. Dan zouden we van veel gedoe af zijn. Een normaal loon klonk me als muziek in de oren. Het is er echter nooit van gekomen. 
De Belastingdienst kwam ook weer achter me aan. Er waren wederom fouten gemaakt bij de loonheffing door de werkgever. Dus nog een keer duizenden euro’s terugbetalen, yay.
Met mij ging het steeds meer bergafwaarts, en niet alleen omdat ik overwerkt was. Die jobcoach die ik in het begin al vervelend vond ging erg over de schreef bij mij. Ik heb geen zin om daar uitgebreid over in detail te gaan want het is zo'n nare herinnering. Daardoor kreeg ik paniekaanvallen en verstopte me in het magazijn als hij langs kwam. Uiteindelijk heb ik tegen mijn collega’s opgebiecht wat hij had gedaan, en die waren woest. Er kwam toen een heel onderzoek naar die gast en hij moest uiteindelijk een training volgen.
Ik kreeg een andere jobcoach, een vrouw deze keer. Ik vertrouwde mannen niet meer. Die had meteen een hele klus om mij weer terug op de rails te krijgen op het werk. Ik voelde me zo slecht. Elke ochtend voordat ik naar mijn werk ging had ik huilbuien en woedeaanvallen. Ik sloeg mezelf dan zo hard tegen mijn hoofd dat mijn huid er blauw van werd en ik me misselijk voelde.
Ik ging ondertussen dus maar weer in behandeling bij de GGZ. Dat resulteerde in cognetieve therapie bij een psycholoog en antidepressiva plus antipsychotica van een psychiater. Ik was zwaar depressief en overspannen en had symptomen die ze op dat moment toeweten aan een borderline stoornis. Als ik niet hoefde te werken voelde ik me namelijk prima, en dat leek wel heel erg op extreme moodswings.    
Desondanks ging het nog niet de goede kant op. En met het bedrijf ook niet. Aandeelhouders stapten op en de baas kondigde aan dat het heel slecht ging qua financiën. Ik had al gemerkt dat ons internet soms afgesloten werd of dat ik geen kleding kon bestellen bij leveranciers. Dus ik besloot een andere werkplek te zoeken en vond er wonderbaarlijk meteen een zodat ik daar tenminste weg kon. 

Deze volgende baan was bij een kledingwinkel voor grotere maten. Ik had grotendeels dezelfde webshopwerkzaamheden als bij het reclamebureau, maar ook nog wat extra’s in de winkel zelf. Dat was best leuk. Ik verdiende wel weer minder (loonwaarde 50%) maar voelde me stukken rustiger en gelukkiger. Ik zat nu op een prettig en warm kantoortje zonder constant lawaai en gedoe om me heen. Ik dacht toen dat mijn medicijnen eindelijk hun werk deden maar achteraf gezien kon ik gewoon niet te veel prikkels hebben in verband met mijn autisme. Het enige wat ik nodig had was rust.  
Lang mocht het niet duren, want hier zaten ze blijkbaar ook tegen een faillisement aan. Dus een aantal werknemers, waaronder ik, kreeg ons ontslag.
Ik had daarna nog wekelijks een gesprek met mijn jobcoach, maar het mocht niet baten. Er waren gewoon geen geschikte banen voor mij. En na drie jaar houdt de jobcoaching sowieso op dus kwam ik alleen te staan. Ik ben toen maar een korte hbo-opleiding gaan doen om aan te kunnen tonen dat ik hbo-niveau heb. Niet dat dat mij geholpen heeft, zoals je later wel zal lezen... 

Na anderhalf jaar was ik het zat om thuis te zitten en heb ik zelf weer contact opgenomen met het UWV. Hadden zij nu helemaal niks voor mij? Ik wilde wat doen! Ze zetten me op een sollicitatietraining, iets wat ik niet nodig had, maar ok. Voor die training begon had ik namelijk al iets nieuws gevonden. Het UWV had een vacature bij een supermarkt voor mij. Het ging om vakkenvullen en dat leek me wel weer een keertje leuk. Beetje bezig zijn met mijn handen. Dus ik ging op gesprek en leerde al snel dat het helemaal niet om vakkenvullen ging… maar schoonmaak. Iets waar ik niet echt geschikt voor was met mijn brakke rug en allergieën voor schoonmaakmiddelen. Ik wilde echter zo graag aan de slag dat ik ervoor ben gegaan. Ik kon het altijd proberen.
Wat ik me toen nog niet besefte was dat het best lastig is om je baan op te zeggen als je een Wajong hebt. Je bent verplicht om werk aan te nemen, ook in het geval van contractverlenging. Dus iets een kans geven is vaak eraan vastzitten.
Ik begon met werken en werd vrijwel meteen in het diepe gegooid. Ik zou een collega-buddy krijgen maar die was op vakantie. De teamleider die me in de plaats daarvan zou begeleiden was er echter ook niet en niemand wist wat ik kon doen. Aha, het standaard "wat moeten we met deze Wajonger?" verhaal. Dus ik moest maar gaan spiegelen. Ik hoorde later dat het ook gebruikelijk is dat je eerst een online training krijgt - die heb ik nooit gehad! Wat heb ik vaak op mijn kop gekregen over stomme regeltjes die ik gewoon nooit geleerd heb.
Ik vond het werk verder best leuk in het begin. Mijn loonwaarde was wel weer laag met 50%, hoger ging deze supermarkt nooit. Mijn arbeidsdeskundige schudde zijn hoofd toen hij dat hoorde - dat was gewoon veel te weinig voor mij en ik was naar zijn mening ook te goed voor dit werk. Vanaf dat moment begon er bij mij iets te knagen. Eerder had ik in m'n eentje met dit nare gevoel gezeten, maar nu bevestigde zelfs mijn arbeidsdeskundige het. Verdiende ik niet wat beters? Ik kreeg 428 euro bruto per maand maar het meeste daarvan werd ingehouden op mijn uitkering. Dus veel ging ik er niet op vooruit, en dat voelde zo kut!
Toen ging ik me voor het eerst meer verdiepen in de wetgeving rondom de Wajong. Ik leerde dat je na 7 jaar werken een aanvulling ging krijgen tot het minimumloon. Tot die tijd moest je het doen met vrijwel niks als je een medische urenbeperking had. In 2018 zou ik die 7 jaar eindelijk bereiken en het was nu 2016. Nou ja, een sprankje hoop in ieder geval; iets om naartoe te werken.
De supermarkt was zeer tevreden over mij en mijn proeftijd werd vervroegd omgezet in een eerste halfjaarscontract. Ik kreeg een interne jobcoach en oh my gosh, wat een heks was dat zeg...
In die tijd werd ik verliefd op een collega, Arno, en hij op mij. Dus we waren een beetje aan het daten buiten werk. Die interne jobcoach begeleidde hem ook en begon op een gegeven moment heel erg tussen ons te stoken. Ze vertelde mij dat hij vond dat ik hem lastig viel en dat ik hem met rust moest laten. Ik voelde me verschrikkelijk daardoor en vroeg aan Arno of hij het echt zo zag. Maar hij verzekerde me dat dat dus echt niet zo was! De jobcoach had gewoon alles uit haar duim gezogen. Dat vond ik zo raar! Zo waren er meer vreemde dingen. En mijn werkplek, die eerst nog wel leuk was, veranderde al snel in een ware hel.
Er waren wat veranderingen in het management en dat ontketende chaos op de werkvloer. Ik hoorde van steeds meer collega’s dat ze slecht behandeld werden. Sommige probeerden zich zelfs arbeidsongeschikt te laten verklaren zodat ze maar konden ontsnappen. Je merkte het echt aan de sfeer daar - alles moest snel, snel, snel, je kreeg op je kop als het niet goed ging en er werd steeds meer gepest onderling. Ik werd ook een doelwit: er gingen allemaal vreemde roddels rond over mij die niet klopten, dus iemand verzon gewoon dingen om me zwart te maken. Waarom in hemelsnaam? 
Ik was de enige schoonmaker die dagelijks aanwezig was en werd gedwongen om ook op de zaterdagen te werken. Dan was het zooo druk! Ik was altijd helemaal kapot daardoor. Maar je had niet echt de keuze, je werd gewoon ingepland. Ik kreeg door het zware werk steeds meer last van mijn rug en migraine en moest behoorlijk zware medicijnen gaan gebruiken om uberhaupt te kunnen functioneren. Ik heb me misschien drie keer een dagje ziekgemeld. Dan kreeg ik meteen de wind van voren van die bitchy jobcoach. Ik meldde me veel te vaak ziek volgens haar. 
Aan het einde van het jaar was ik het zat. Ik voelde me verschrikkelijk en een collega had me uitgescholden puur en alleen omdat ik hem in de weg stond met mijn schoonmaakkar. Dat was de druppel voor mij. Ik kreeg een nieuw contract aangeboden maar wilde daar eigenlijk helemaal niet voor gaan. Ik werd steeds depressiever en had de hele tijd de gedachtes dat ik maar voor een vrachtwagen moest springen, dan was ik hier tenminste van af. Ik begon mezelf weer te slaan en mutileren. Maar mijn jobcoach praatte heel erg op mij in. Ik moest het contract gewoon aannemen, want thuis zou ik me ook niet beter voelen, en kijk eens hoe blij de supermarkt met mij was (in werkelijkheid kreeg ze natuurlijk voor mij betaald en moest ze alles doen om me in dienst te houden).
Dus ik maakte de fout om toch dat contract te ondertekenen, en vroeg haar om me in de tussentijd mee te helpen met de zoektocht naar een andere baan. Maar de situatie werd niet beter, en er kwam geen andere baan. Ik ben meerdere malen gewoon overstuur naar huis gegaan omdat een collega weer iets tegen me had gedaan. En dan ging mijn jobcoach weer dreigen dat ze het UWV zou inlichten over mijn wangedrag. Dan zou mijn uitkering gekort worden. Me helpen om alles beter te maken deed ze echter niet. Ik werd geheel aan mijn lot overgelaten en nog verder de grond ingeboord door haar.
In januari viel ik uit. Niet door mijn (ongetwijfeld) nieuwe burnout, maar omdat ik ernstige bronchitis kreeg. Ik had al een tijdje last van benauwdheid... Misschien toch die allergieën? Ik had wekenlang in koelingen moeten staan om de schimmel eruit te boenen. En toen ik eindelijk klaar was kreeg ik te horen dat het niet schoon genoeg was. Hoe dan??? Dus ik mocht alles weer opnieuw doen. En toen werd ik dus heel ziek.
De ziekte hield nog lang aan. In februari was ik weer een stukje beter en ging terug naar werk. Maar ik was niet lang daar of de bronchitis kwam met volle kracht terug. Op dat moment wist ik: dit gaat niet meer zo. En ik heb voet bij stuk gehouden. Ik wilde hier niet meer werken.
Godzijdank werkte mijn jobcoach nu wel mee. De supermarkt wilde me graag houden (geen wonder, ik was ondertussen nog de enige schoonmaker en hield alles draaiende in m’n uppie, ALS WAJONGER) maar ik had zoiets van, nope. Gelukkig mocht ik voor contractontbinding gaan van het UWV. En daarna was ik eindelijk vrij.

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik me weer goed genoeg voelde om een nieuwe baan te zoeken. Ik was erg beschadigd door mijn vorige ervaringen maar wel enthousiast over iets nieuws. Ik had ondertussen eindelijk mijn autismediagnose in de pocket en wist nu goed wat ik nodig had om te kunnen functioneren en niet weer terug te vallen in een depressie. Bovendien viel ik nu in die regeling waarbij ik een aanvulling zou krijgen tot het minimumloon! Werken zou nu echt gaan lonen.
Het UWV liet me daarop een eigen jobcoachorganisatie uitzoeken. Ze gaven me de keuze uit mijn allereerste coachingsbedrijf of die van het seksuele-intimidatieverhaal bij het reclamebureau… Okay, keuze snel gemaakt jongens!
Ik ging een werkfittraject in, wat inhoudt dat je eerst weer klaargestoomd wordt voor een volgende uitdaging. Maar het werk zoeken wilde niet zo vlotten. Er waren wederom niet veel geschikte vacatures in de omgeving. Ik had een sollicitatiegesprek voor grafisch design bij een verpakkingsbedrijf maar die konden me geen goede begeleiding bieden. En de RVO had geen passende, rustige werkplek voor me. Maar een boekhoudkantoor wilde ‘me wel een kans geven’. Ik was onzeker. Het gesprek daar was niet naar mijn zin geweest en er waren ondertussen allerlei nare dingen gebeurd. Mijn vader had zelfmoord gepleegd, mijn opa was overleden, ik had een longontsteking gehad. Het leek bijna een teken om het niet te doen. Maar ja, ik zou mezelf niet zijn als ik er niet gewoon voor was gegaan.
Ik had een lange proeftijd van twee maanden en mocht mijn werktijd opbouwen. Ik werkte vanaf nu niet meer op de woensdagen. Voorheen had ik nooit iets aan mijn weekenden omdat ik dan helemaal uitgeput was en knallende migraine had. Met deze extra vrije dag hoopte ik dat een beetje te voorkomen, en dat hielp inderdaad.
Mijn proeftijd verliep wel okay, ook al kreeg ik niet veel uitleg. Vaak moest ik dingen zelf maar uitzoeken. Het zij zo. Ik kreeg geen klachten dus nam aan dat ik het wel goed deed. Ik vond het werk ook leuk en de werkplek was super: kleinschalig, lekker rustig. Precies wat ik nodig had. Mijn collega's waren ook aardig.
Vervolgens kreeg ik een loonwaardeonderzoek door middel van een tool genaamd Darius. Bij mijn vorige banen kende de arbeidsdeskundige gewoon een waarde toe aan mij, maar nu moesten mijn werkgever en ik allebei een vragenlijst invullen.
Ik schrok gigantisch van de uitkomst. Blijkbaar had mijn werkgever me zo slecht beoordeeld dat ik onder de 35% kwam! De arbeidsdeskundige moest daarom wat ‘bijplussen’ zodat ik toch daar kon werken. Anders had ik naar een sociale werkplaats gemoeten, ofzo. Wtf? Mijn baas zijn uitleg voor de lage beoordeling sloeg ook kant noch wal. Volgens hem werkte ik te langzaam (dat klopt wel) maar had ik ook een laag niveau met weinig leervermogen. Wat? Sinds wanneer??? Het hele goedje riekte naar mij zo goedkoop mogelijk houden.
Mijn loonwaarde kwam uit op 40% en ik verdiende een schamele 262 euro bruto per maand. En omdat je voor die extra aanvulling van het UWV minstens 20% van het minimumloon moest verdienen (ik zat op 15%), kwam ik daarvoor niet eens in aanmerking! Wat inhield dat nu letterlijk al mijn verdiensten werden ingehouden op mijn uitkering - ik ging er niks op vooruit. Ik voelde me heel naar daarover. Ik had beter thuis kunnen blijven zitten of vrijwilligerswerk kunnen doen. Nu vulde ik dankzij subsidies en dit flutloontje alleen maar de zakken van mijn baas. 
Ik voelde me echt depri over die beoordeling. Ik had aangegeven dat ik het er niet mee eens was, maar het woord van de werkgever is wet. Wat een kutzooi. Ik hoopte maar dat dingen nog zouden verbeteren. Ik had immers net mijn proeftijd achter de rug en had nog niet veel kans gehad om me te bewijzen. Ik moest alles nog leren. Ik zou aantonen dat ik wel snel kon leren en dat ik een goede werknemer ben.
Me iets aanleren deden ze echter niet. Collega's hadden het druk en een iemand viel uit door een ernstige ziekte. Maar klagen deden ze ook niet. Ik dacht daarom dat alles wel prima ging: ik leverde mijn werk in en dat was dat. Tot ik uit het niets een enorme uitbrander kreeg. Ik had fouten gemaakt en niet genoeg vragen gesteld. Ik voelde me zo aangevallen. Maar okay, het lag aan mij, ik had ook om feedback kunnen vragen. Dus ik ging het wel anders doen dan... 
Een maand daarna kreeg ik een functioneringsgesprek en dat was echter ook alleen maar ellende. Ik had gevraagd om meer werkzaamheden omdat ik me vaak verveelde. Ik wilde nieuwe dingen leren! En het ging immers beter nu, Ikke 2.0 enzo. Daar was mijn baas het niet mee eens. Ik maakte nog steeds te veel fouten bij mijn huidige taken. Daar herkende ik me helemaal niet in. Ik had mezelf veel proactiever opgesteld na die uitbrander. Maar alsnog had niemand aangegeven dat er iets niet goed zat in mijn werk. Alles was goed geweest. Ik was boos. Als er fouten zijn dan moet ik dat horen, anders weet ik het toch ook niet. Mijn werkgever gaf toe dat het geen fouten waren maar dingen die ze anders wilden zien. Het waren ook echt flutdingetjes zoals datums anders opschrijven.
Maar er was nog meer gezeik. Zo was ik te stil en ongezellig. Ze zochten een leuker iemand voor hun team. Wat? Naar mijn mening was ik helemaal niet stil. Ik deed altijd mijn best om mee te doen. Maar ik bleef een introverte autist met een sociale angststoornis. Je kunt niet van mij verwachten dat ik opeens een extravert iemand word. Dat wist je toen je me aannam. Het was een rechtstreekse aanval op mijn persoonlijkheid. Ik realiseerde me op dat moment dat ik nooit goed genoeg zou zijn. 
Ik begon me weer depressief en overspannen te voelen. Dat reageerde ik vooral af op irritante mensen na het werk. Als er weer eens een loslopende hond voor mijn fiets langs rende, bijvoorbeeld (gebeurt vaak op mijn route), dan schold ik ze woest uit. Mijn werk vergde al mijn energie om een betere en socialere werknemer te worden. In mijn vrije tijd werd ik een monster. 
Ook leuk was dat er OPNIEUW iets fout was gegaan met de loonheffing. Mijn werkgever had een onderdeel niet goed ingevuld en ik moest 600 euro terugbetalen aan de Belastingdienst. Dat was vrijwel alles wat ik verdiend had met mijn werk dat jaar (en wat dus allemaal ingehouden was op mijn uitkering). Domper na domper. Mijn baas heeft dat toen wel voor mij betaald, het was niet allemaal slecht. Hij kon heel aardig zijn, totdat er dan weer een moment kwam dat hij dat totaal niet was.  
Het was tijd voor mijn contractverlenging, voor een jaar, en ik verheugde me op een nieuw loonwaardeonderzoek. Ik had in de tussentijd dus extra mijn best gedaan en hoopte dat ze nu wat meer tevreden waren over mij. Toen verkondigde mijn werkgever luid dat hij geen zin had in die ‘UWV-shit’ en dat hij ze had gebeld dat een nieuw onderzoek niet nodig was… ik functioneerde nog steeds slecht. Oh. Mijn. God.
Ik kreeg een nieuwe jobcoach en die was gelukkig erg met me begaan. Ze begreep mijn klachten geheel en ging me helpen om de situatie te verbeteren. Om toch naar een nieuw loonwaardeonderzoek te werken en te vechten voor een beter salaris, inclusief die aanvulling. Want... er kwam een wetswijziging aan voor de Wajong waardoor die hele aanvulling zou komen te vervallen. Time was running out.
Ik voelde me eindelijk wat hoopvoller dankzij haar. Ik was dus niet gek en waardeloos. Mijn vorige jobcoach had gezegd dat ik niet zo moest zeuren maar deze was het helemaal met mij eens. Ik moest ook kunnen groeien en dat kon hier op deze manier helemaal niet.
De coronacrisis begon en ik moest beginnen met thuiswerken. Eerst in z'n geheel, later kon ik weer wat dagen naar kantoor. Heerlijk vond ik dat! Ik voelde me thuis zoveel beter dan op werk en kreeg alles veel sneller af. Niet meer al die prikkels en sociaal moeten doen met collega’s. Mijn pijn werd ook veel minder en ik was beter uitgerust. En daarnaast was het eindelijk tijd voor een nieuw loonwaardeonderzoek!
Ik vulde hem deze keer positiever in en hoopte dat mijn werkgever dat ook zou doen. Hij was nu immers blij met mij. Hoopte ik. Toen hoorde ik dat mijn eigen vragenlijst helemaal niet meetelde. Alleen de beoordeling van de werkgever heeft effect op de uiteindelijke loonwaarde. Oh jee.
Gelukkig had hij mij inderdaad wat positiever beoordeeld. Ik kreeg een waarde van 50% en dit was genoeg om een aanvulling tot het minimumloon te krijgen van het UWV. Ik verdiende eindelijk wat met mijn werk! Na bijna twee jaar! Ik was zo gelukkig.
Maar dat duurde niet lang. Het leek wel alsof mijn baas helemaal niet blij was met het feit dat hij mij nu 100 euro meer moest betalen per maand. Hij was namelijk woedend en ging helemaal uit z’n plaat tegen mij. Ik had dingen weer niet gedaan zoals hij het wilde en ik was ook niet meer gaan werken. Hij vond namelijk dat ik als bedankje voor het hogere loon meer uren moest gaan maken. Dat had hij wel verdiend. Ik had zoiets van… uhhhhHHHH???? En ik dan, ik werk hier al bijna twee jaar voor niks! Ik zat daar maar te huilen op kantoor terwijl hij los ging tegen mij. Makkelijk slachtoffertje hè, zo’n Wajonger.
Dit leidde tot een arbeidsconflict. Toen we een tweede gesprek hadden om dingen op te lossen deed hij weer zo dom, en deze keer was ik ook kwaad. Hoe kun je me in hemelsnaam zo behandelen, als een stuk stront? Dat verdien ik toch helemaal niet? Er kwam zoveel shit naar boven. Daarna heb ik me ziekgemeld. Het zat me zo hoog. Ik had zoveel stress dat ik hartklachten begon te krijgen en daar trok ik de lijn.
Het was pas op dat moment dat mijn werkgever zich realiseerde wat hij had gedaan. En niet eens uit zichzelf, maar omdat zijn vrouw het hem had uitgelegd hoe ik in elkaar steek. Dat ik echt niet meer kon werken en hoe belangrijk dit allemaal voor me was. Toen viel het kwartje. Er leek wat meer educatie nodig. Dus na dit gedoe heb ik samen met mijn jobcoach aan hem en collega's uitgelegd wat autisme is. Waarom ik dingen doe zoals ik ze doe en hoe ik in elkaar steek. Blijkbaar vonden ze me soms vreemd maar nu begrepen ze me meer. Okay, thanks...
Het thuiswerken ging door en alles kwam tot rust. Het ging eindelijk goed en ik raakte bevriend met een van de collega's die me eerder nog raar vond lol. Maar in januari 2021 ging die nieuwe wet in, de Harmonisatie Wajong. De overheid had iedereen op het hart gedrukt dat niemand erop achteruit zou gaan. Maar toch was mijn aanvulling als sneeuw voor de zon verdwenen. En dat had als gevolg dat mijn inkomen weer gigantisch omlaag ging. Daar kon mijn werkgever niks aan doen natuurlijk, en ik ook niet. Nu moest ik weer werken voor het sociaal minimum. Niet echt motiverend…
Wonderwel kreeg ik voor het einde van mijn laatste tijdelijke contract een vaste aanstelling. Mijn werkgever leek eindelijk tevreden te zijn met mij. Ik mocht zelfs een cursus gaan volgen. En het gaat nog steeds goed. Maar ik ben zo door de mangel gehaald hier dat ik me constant afvraag wanneer het weer downhill zal gaan. 

De overheid heeft ondertussen toegegeven dat er fouten zijn gemaakt bij de Harmonisatie Wajong, en dat ik, als het goed is, mijn aanvulling dus weer terugkrijg. Maar we zitten bijna in oktober en ik heb nog steeds niks gehoord. Bovendien verlies je deze aanvulling als je je werk kwijtraakt en niet binnen zoveel tijd een nieuwe baan vindt. Dus ik kan er niet op vertrouwen dat ik in dat geval 'goed' (het wettelijk minimumloon) zal blijven verdienen.
Al met al denk ik dan, is dit allemaal wel de moeite waard? Als ik kijk hoe het al die jaren is gegaan. Ik heb me meerdere keren voorgenomen dat ik, indien ik deze baan toch verlies, maar gewoon vrijwilligerswerk moet gaan doen. Inmiddels is het namelijk zo in de Wajong dat je van elke verdiende euro maar 30 cent bruto mag houden, de rest gaat naar de staat. Veel nut heeft werken dan dus niet. Maar ik ken mezelf - ik ben niet iemand die opgeeft. Werken is zwaar met een beperking, de beloning is waardeloos... maar niks te doen hebben is ook zo deprimerend. Dus we zullen zien. Ik kan niet in de toekomst kijken, misschien blijft het allemaal wel okay bij mijn huidige bedrijf.
Maar ja. Dit is dus mijn ervaring met werken in de Wajong. 

Reacties

Populaire posts