no
de krekels zingen in de zomerzon, en ik voel mezelf wegdromen. vroeger gingen we elke zondag op bezoek bij familie. de tante van mijn stiefvader woonde helemaal aan de rand van een dorp, en achter haar huis had je wilde grasvelden en een bos. tussen die grasvelden door liep een klein paadje gemaakt van piepkleine kiezelsteentjes. op warme dagen liepen mijn zusje en ik dan langs die velden — we lieten het gras en de bloemen onze handen kietelen, en als het weer omsloeg en de lucht gevaarlijke wolken etaleerde, deden we net alsof we op de vlucht moesten voor tornado's. wat liep ik altijd graag op mijn blote voeten over het groen. en als ik nu krekels hoor, dan denk ik terug aan die dagen, die we al spelend doorbrachten in de natuur.
tegenwoordig staat de wereld in de fik, en ik vraag me af hoeveel kinderen op die manier nog buiten zullen kunnen spelen. over een paar jaar is ons water op; zijn de energienetwerken overbelast, en de hitte zal alleen maar erger worden. hoe gaan we dat ooit kunnen overleven? er moet zoveel veranderen... en overheden kijken weg. alles wordt op de lange baan geschoven. totdat we opeens aan het einde van die baan komen. en die is angstaanjagend dichtbij.
big nO
ik had zo geen zin in juli. en deze maand duurde echt een eeuw.
overwerken terwijl veel collega's op vakantie gingen, de constante migraine en oververmoeidheid, de schilders en klusjesmannen die nog een lange tijd bezig waren rondom het huis. uiteindelijk zijn ze er gewoon zes weken geweest... en nu is het bouwvak dus gaan ze niks meer doen neem ik aan. maar mijn raam is nog steeds niet geschilderd en de dorpelstenen moeten nog gefixt worden. na de bouwvak begint mijn vakantie tho, dus dan zoeken ze het ook maar uit.
ik was deze hele maand zo moe, boos en overstuur dat er niet veel anders op zit dan een bezoekje te plegen aan de huisarts en mijn rooster aan te passen, denk ik. want ik weet wel hoe laat het is. ik was al een tijdje overspannen namelijk, en nu is mijn energie helemaal weg.
mijn moeder werd aan het begin van de maand weer eens opgepikt door de ambulance, deze keer vanwege een ernstig overstuur hart. ffs. ze moest de afgelopen jaren al zo vaak plotseling naar het ziekenhuis dat de angst me altijd direct om het lijf vliegt zodra ze me appt. het was een tijdje rustig geweest, maar nu was het dus weer zover... ze had al een uur lang een hartslag van 190 en die ging maar niet naar beneden, wat de huisarts en de ambulanciers ook probeerden. dus toen moest ze mee naar het ziekenhuis, met sirenes en alles. ondertussen kalmeerde de boel eindelijk, maar ze heeft nog een tijdje aan machines en zuurstof gelegen om haar in de gaten te houden. na meerdere onderzoeken bleek dat ze net zoals ik een hartritmestoornis heeft (niet erfelijk, volgens de cardioloog — hoe dan?). ik heb een bundel die niet werkt, terwijl zij er een extra heeft die overuren maakt. ze gaan het eerst proberen te managen met medicijnen, en als die niet goed genoeg helpen dan moet ze een ablatie.
een paar weken later mocht ik zelf weer naar het ziekenhuis om de gynaecoloog te bezoeken. deze keer was het wel grotendeels droog! ik had mijn keuze gemaakt: verwijder die eileiders maar, en plaats het spiraaltje.
eerst leek me dat spiraaltje tien keer niks. ik heb nu vijf jaar dezelfde pil en hoewel hij wat vervelende
bijwerkingen heeft, doet hij verder wel wat hij moet doen. met de vorige
had ik constant last van spotting enzo. ik weet niet waarom, maar echt
elke vakantie moest ik maandverband en schone onderbroeken gaan kopen
omdat ik weer onverwacht bloedde o_o stressreactie ofzo? ik wil in ieder
geval niet het risico lopen dat alles weer een drama wordt. ik vind het
ook wel fijn dat ik kan beslissen wanneer ik ongesteld word, en dat ik
makkelijker kan stoppen. met zo'n ding in je lijf (wat ik trouwens ook een
vervelend idee vind) is dat toch wat lastiger.
maarrrrrrr. eerder deze maand was ik dus opeens weer erg ziek met flauwtes. precies hetzelfde als vorige maand! elke keer tegen het einde van de stopweek, nadat ik de pil weer was begonnen te slikken. dat leek me geen toeval. dus vandaar dat ik zoiets had van... let's try something else. toen ik bij de gynaecoloog kwam had hij echter alweer hele andere plannen: we konden ook novasure proberen. dan branden ze het slijmvlies in je baarmoeder weg en zou je ook veel minder last moeten hebben van je menstruatie. ok! sure! doe maar! zolang die puinhoop in mijn lijf maar opgelost wordt!
(haha, eigenlijk zag alles er perfect uit daar binnen; ze hebben nog een echo gemaakt. maar ik ben wel nieuwsgierig naar wat ze aantreffen als ze me eenmaal open snijden, want ik heb me wel eens afgevraagd of ik misschien endometriose kan hebben. dat zie je namelijk niet op echo's en scans).
het is afwachten wanneer ik geopereerd wordt. het is druk — er is sowieso een wachtlijst van veertien weken, en als er dan straks nog weer een nieuwe coronagolf komt... half augustus kan ik terecht bij de anesthesioloog voor een preoperatieve keuring, en daarvoor heb ik al bloed laten prikken. zo'n keuring is vier maanden geldig dus ik hoop dat ik in ieder geval binnen die tijd terecht kan dan.
mathilde, annette en ik hebben wel onze gezamelijke vakantie eind augustus geboekt! ik neem aan dat die operatie niet zo snel gaat gebeuren. fingers crossed. en hopelijk ben ik tegen die tijd wat beter uitgerust.
we verblijven op een vakantiepark bij kaatsheuvel. met peter ga ik dan naar de efteling. het plan is om tevens een stad of twee (tilburg? den bosch? breda?) te bezoeken en de loonse en drunense duinen, aka de brabantse sahara lol. verder moeten we nog even kijken. ik hoop dat het dan niet keihard regent (zoals de vorige vakantie...) maar dat het ook niet stikheet is... nou ja, we hebben een zwembad in het park.
op naar een betere maand!



Reacties
Een reactie posten