de grote operatie

 



waarschuwing: de tweede helft van deze blog is nsfw en kan triggers bevatten.

🍂 s e p t e m b e r 🍂
de start van mijn favoriete seizoen: de herfst~
helaas betekende het ook dat ik terug naar werk moest. mijn vakantie was voorbij, en dat terwijl ik me eindelijk wat beter voelde. ik was niet meer zo moe en stukken vrolijker. daarom zag ik er zo tegenop om weer naar kantoor te gaan... dan zouden al die nare gevoelens weer komen.
op de eerste maandag had ik gelukkig direct een gesprek met mijn jobcoach en werkgever. na elke overwerkmaand kijken we hoe het ging. nou uh... slecht. het overwerken op zich neemt natuurlijk al een grote hap uit mijn energie en welzijn, maar de afgelopen tijd had ik ook heel veel stress, en mijn lichaam keerde zich steeds meer tegen me. dus de conclusie was makkelijk: dit ging niet meer zo. mijn baas had dat echter al lang door! hij had zelf ook willen aangeven dat het anders moest. dus ok. mijn rooster is aangepast naar iets minder uren voor de komende twee overwerkmaanden. in februari gaan we opnieuw evalueren. ik hoop dat dat genoeg is, maar ik weet het nog niet zo. ik bevind me immers al maanden aan de verkeerde kant van mijn grens -_-

okay, tijd voor leuker nieuws: ik heb kaarten weten te bemachtigen voor het concert van RAMMSTEIN in stadspark volgend jaar !!! yaaaay. ik was zo zenuwachtig; iedereen zei dat het storm zou lopen. maar uiteindelijk stond ik maar vijf minuten in de wachtrij en had ik meteen tickets voor de feuerzone. ja ja, we gaan live gecremeerd worden door till lindemann, leute. excited. ik ga met mijn moeder, en misschien dat arno ook nog meegaat want zijn collega, die vaak bands interviewt, had tickets over.

we weten inmiddels ook wat ons personeelsuitje gaat zijn in oktober! mijn baas had me al eerder ingelicht dan mijn collega's, want hij vroeg of ik het vooraf wilde weten ivm mijn autisme en stress. yes plz. maar nu is iedereen op de hoogte, dus ik kan het online zetten: we gaan naar SOLDAAT VAN ORANJE! het is grappig dat ik voorheen nog nooit naar musicals was geweest, en nu is dit al mijn tweede dit jaar. ik ben benieuwd!

--- 🍁🍂🌰🍄 ---


CW: vanaf hier beginnen de mogelijke triggers !!! operatie, ziekenhuis, wonden, nsfw termen, veel TMI etc.

--- MAANDAG 19 SEPTEMBER

😳😳😳 het was zover. de vrijdag ervoor moest ik bellen: hoe laat zou ik opgenomen worden? ik zat te hopen dat het in de ochtend zou zijn, des te sneller was ik er weer vanaf. maar nee... ik werd om 11u verwacht in het ziekenhuis, en in de middag, tussen 12-17u, zou dan mijn operatie zijn: een tubectomie (sterilisatie dmv eileiderverwijdering) en novasurebehandeling (ablatie van baarmoederslijmvlies).
ik moest allerlei voorzorgmaatregelen nemen. zo moest ik uiteraard nuchter zijn — na 6u mocht ik niets meer eten; tot 10u mocht ik heldere vloeistoffen drinken (gelukkig, kon ik me in ieder geval nog vullen met thee). ook moest ik vanaf de vijfde dag voor de operatie stoppen met het scheren van het operatiegebied. op de dag zelf mocht ik geen sieraden of piercings dragen, maar ook geen make-up of gezichtscrèmes op hebben... wat ik heel vervelend vond aangezien mijn eczeem nog wel zo erg is dat ik eigenlijk constant moet smeren om het draaglijk te houden, ugh. maar ja, ze plakken van alles op je huid en moeten aan je kleur kunnen zien of je niet doodgaat hehe. 

ik ben die ochtend met de bus naar het ziekenhuis gereisd aangezien ik niet op de fiets terug kon natuurlijk. ik scheet alle kleuren van de regenboog en had nauwelijks geslapen, zo nerveus was ik! en dat heeft me wel wat parten gespeeld, want die spanning, plus de verwarming in het ziekenhuis op standje sauna, zorgde ervoor dat mijn temperatuur tijdens de intake te hoog was... oh em gee. ik had 38,5C koorts. heel gek, want ik had vooraf nergens last van. dus ik moest halsoverkop een coronatest doen... het resultaat kwam ook maar niet terug, en toen hadden ze pauze bij het lab... ffs! ik werd steeds banger. wat als ik terug naar huis werd gestuurd en het toch niet door kon gaan? ik kon dit niet nog een keer aan! mijn operatie zou om 12:30 zijn, maar om 13:00 wist ik nog niet of ik covid-19 had en hebben ze eerst maar iemand anders voor laten gaan. i cried.

om zeven minuten over kwam dan eindelijk het verlossende antwoord: de test was negatief. zucht. dus ik kon klaargemaakt worden voor de operatie. ze hadden me ondertussen op bed gelegd in een charmant ziekenhuisjasje, en ik moest alvast pijnstillers slikken: naproxen en paracetamol. daarna werd ik naar de holding gereden, waar mijn bloeddruk, zuurstof en hartslag opnieuw werden gecontroleerd en ik aan een infuus werd gelegd. dat was wel even pijnlijk. ik heb nog steeds een gigantische blauwe plek op mijn hand. na een tijdje liggen en naar andere patiënten staren was het moment dan eindelijk daar: ik mocht naar de OK (AAHHhh !!!).

de operatiekamer was heel klein, en stond vol met mensen en apparaten. het was er ook heel koud! ik kreeg opnieuw allerlei checks, en er werd naar mijn longen geluisterd. alles was goed. ik moest zelf op de operatietafel klimmen en daarna kreeg ik pure zuurstof toegediend. en ik zal je zeggen: dit vond ik het ergste van allemaal. het was zo moeilijk om dat in te ademen! ik dacht dat ik ging stikken! gelukkig kreeg ik vervolgens mijn narcose en kon ik wegzakken. "zoek maar een leuke droom uit", zei de anesthesioloog. "sherlock holmes", dacht ik 🕵️‍♂️🧡

mijn wens werd half vervuld. terwijl ik bij kwam op de verkoever was ik me vaag bewust van dr watson die tegen me sprak. ik weet niet wat hij zei, maar het was tenminste iets gerelateerds. het volgende moment was ik wakker en had ik meteen mensen om me heen. een verpleegkundige controleerde hoe het met mij ging en of ik morfine nodig had — yes plz! mijn chirurg stond aan de andere kant en vertelde me slecht nieuws... de tubectomie was goed gegaan, maar de novasure niet. er was een hele zeldzame complicatie: mijn baarmoederwand is blijkbaar te dun, en tijdens het dilateren is er een gat in gekomen, waardoor de behandeling gestaakt moest worden. je kunt je voorstellen dat ik ontzettend schrok. WAT. maar ja, ik was nog heel duf en ze was ook meteen weer weg. ik had moeite met alles begrijpen.

na een eeuw wachten, een raketijsje en de heerlijkste elektrische deken ooit werd ik naar mijn kamer gereden, waar ik samen met een jongeman lag, en later een oudere man die zo geopereerd zou worden. ik was halfnaakt and i didn't even care. so what if you see my boobs or cooch. daar was ik al ver voorbij hahaha. ik had meteen honger en kreeg wat ranja en een ontbijtkoek. ze kwamen kort daarna ook langs met het avondeten want het was ondertussen al vijf uur geweest! mijn operatie had 80 minuten geduurd en ik heb ook een tijdje geslapen. ik heb rode kool met aardappels en stoofvlees gehad. om mijn telefoon gevraagd en iedereen een beetje op de hoogte gesteld. ik leef nog, mensen! zitten googlen, uiteraard, naar wat een te dunne baarmoederwand nou precies inhield. allerlei horrorverhalen gevonden over zwangere vrouwen, uitscheurende babies en doodbloedingen uhh doei.

voordat ik weg mocht moest ik nog plassen, maar ik kon het beste wachten tot ik de aandrang voelde. tsja. die voel ik sowieso nooit zo goed; vaak pas als ik heel nodig moet. dus ik heb wel iets van vier glazen water gehad eerst. om half zeven had ik een keer het idee dat het wel zou lukken, dus de zuster heeft me naar de wc geholpen en hoppakee. i did it mom. op dit moment bloedde ik best nog wel; ik moest meerdere malen afvegen en het papiertje was constant vuurrood (mijn ziekenhuisbed trouwens ook, oeps). daarna kreeg ik een echo om te zien of mijn blaas grotendeels leeg was: er zat nog 75ml in en dat was acceptabel. dus toen mocht ik mijn collega bellen om me te komen ophalen! in een rolstoel, wat wel fijn was, om even rondgereden te worden. al deden de hobbels en steentjes op de parkeerplaats pijn ugh. naproxen opgehaald bij de apotheek en toen kon ik eindelijk naar huis. thank god!

oma nog even gebeld, want die had in de middag pas te horen gekregen dat ik geopereerd word (omdat ze veel last heeft van dementie en angstklachten) en maakte zich vreselijk zorgen. "waarom heb je dit ook gedaan?" vroeg ze me. ja, dat vroeg ik me op dat moment ook wel af, lol. ik voelde me best teleurgesteld. een sterilisatie was iets wat ik mijn hele leven al wilde, maar door mijn heftige menstruatieklachten keek ik ook heel erg uit naar de novasurebehandeling. zou dat mijn verlossing zijn? sigh... now what? T^T

--- DINSDAG 20 SEPTEMBER
ik dacht dat ik heerlijk zou slapen die nacht, maar nee. ik was totaal niet moe en bleef wakker worden; misselijk ook. ik had veel pijn van het koolzuurgas dat ze in je buik spuiten, en ademen was lastig daardoor. het zat precies onder mijn middenrif te klieren. en bewegen en plassen was gewoon de hel. dus ik ben uiteindelijk maar naar een twitch stream gaan kijken totdat ik mezelf weg voelde zakken en eindelijk in slaap kon vallen.

verder best veel pijn deze dag. als ik een tijdje lag, zat of stond dan ging het wel, maar als ik omhoog moest of gaan zitten! halp. heb het eten voor de katten maar een beetje op de grond gegooid, en gelukkig kon mijn moeder me met veel andere dingen helpen. de chirurg zou mij bellen om mij zelf te vertellen over mijn operatie, maar heeft dat niet meer gedaan... nou, ja...

van werk kreeg ik een gigantische fruitmand! aww. ik was zo fking emotioneel. kon overal wel om huilen. ik noemde iedereen darling, lovely, en heb meerdere keren I LOVE YOU gezegd. is dat een bijwerking van de anesthesie? lmao.

tegen de avond ging ik me echt kut voelen. ik was de hele dag al een beetje koortsig, maar niet zo erg dat je echt het ziekenhuis moest bellen zeg maar. patat gegeten, wat ontzettend lekker smaakte. ik was wel moe en kon niet meer ophouden met hevig rillen. dit interpreteerde ik als een ontstekingsreactie dus ik maakte me erge zorgen. ik was gewaarschuwd voor een blaasontsteking (door de katheter) of een longontsteking als ik niet goed genoeg zou uitademen. ik ben maar snel naar bed gegaan. maar achteraf gezien kwam het waarschijnlijk gewoon door de narcose. daar kun je je wekenlang nog raar door voelen.

--- WOENSDAG 21 SEPTEMBER
beter geslapen dan de vorige nacht, maar eerst ijskoud, en op een ander moment badend in het zweet wakker geworden. uitgedroogd, misselijk... water gedronken, terug gaan slapen. ik merkte wel dat mijn buik stukken minder pijn deed, en ik kon voor het eerst een beetje op mijn linkerzij liggen.

de hele dag ging een beetje belabberd. had het constant koud. de misselijkheid zakte gelukkig en ik heb twee hele broodjes kunnen eten! gestopt met pijnstillers want had het idee dat het daardoor kwam. daarna was mijn buik ontzettend opgezet tho... onprettig, want dat drukte op mijn hechtingen. had de afgelopen paar dagen al veel vezels zitten eten maar kon nog niet naar de wc. geprobeerd om een stukje te lopen door de achtertuin... owwie. omdat ik constant als een quasimodo door het huis gelopen en gezeten had deed mijn rug ontzettend zeer.

brief van het uwv over mijn ziekmelding ontvangen, natuurlijk inclusief standaard dreigementen. zo snel mogelijk weer aan het werk aub en twee weken je telefoon bij je houden want wij bellen je en anders krijg je straf. halloooOOOO ik ben niet zomaar ziek, ik ben geopereerd aan mijn buik.

ik mocht wel voor het eerst douchen, o m g ! de pleisters konden ook verwijderd worden. vooral die op mijn navel vond ik creepy, want die plek had het ergste gebloed. het aparte was: mijn navel was eerst meer een innie maar door de zwelling was het nu een outie. de wonden zagen er verder prima uit. ik heb er nieuwe pleisters opgeplakt en het verder met rust gelaten.

familie kwam nog langs om schuttingplanken te brengen. die zijn oud maar nog wel degelijk genoeg om te gebruiken. nu moeten we alleen nog palen zien te kopen ergens, en wachten tot de vriend van de buurvrouw terug is (en bereid is om het voor ons te bouwen).

--- DONDERDAG 22 SEPTEMBER
goed geslapen, maar ik voelde me blijkbaar ontzettend overprikkeld na dat bezoekje van gisteren! ik merk dat altijd in mijn dromen — dan heb ik ruzie met alles en iedereen. heel vaag, maar dat is hoe mijn hersenen ermee dealen i guess.

de pijn was veel minder! ik hoorde van anderen dat de derde dag het ergste is, dus ik hield mijn adem in: maar alles was ok. plassen ging makkelijker, en drinken ook. AND I POOPED ✨ wat een ding om blij over te zijn, maar zo'n opluchting. ik voelde me meteen minder opgeblazen. mijn buik was namelijk nog steeds heel opgezet, en dat maakte eten en drinken gewoon lastig. 

ondertussen op kantoor kregen mijn collega's bezoek van een hr-coach om weet ik veel, hun voortgang en toekomst te bespreken ofzo. mijn baas had een paar weken eerder gezegd dat ik er niet per se bij hoefde te zijn, en ik herinnerde hem eraan dat ik er sowieso niet bij was! hij was mijn operatie toen alweer vergeten. dude. maar voor mij was het toch niet belangrijk, zei hij, aangezien bij mij alles via het uwv gaat.

het uwv belde ook, maar zodra ze hoorden dat ik geopereerd was hadden ze zoiets van, oh, dan laten we u met rust en nemen we over zes weken wel weer contact op. zolang ben ik niet ziek hoop ik...
na dat telefoongesprek was ik ZO moe? ik was ook helemaal buiten adem tijdens het praten. wtf? ik kon helemaal niks meer, zelfs typen was te veel. okay, dan maar de nieuwe seizoenen van winx saga en cobra kai bingen.

--- VRIJDAG 23 SEPTEMBER
deze dag voelde ik me juist weer een stukje minder. door het telefoontje van gisteren had ik ook nog eens migraine erbij. de pijn in mijn buik was hetzelfde als de vorige dag, maar begon wel een beetje over te lopen in 'als je er niet op let vergeet je dat het er is'. ook vandaag kon ik zonder problemen naar de wc. plassen deed nog wel zeer. en de vaginale bloedingen bleven ook aanhouden. gelukkig ben ik wel wat gewend met mijn hevige menstruaties, dus dit was niks.

ik bleef energieloos en snel buiten adem. tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis had ik een enquête gekregen over bewegen na je opname. dat ging vooral over fitness in het ziekenhuis zelf, maar ook voor mij was in beweging blijven belangrijk. i didn't really do that, tho. en die gevolgen voelde ik nu denk ik wel! ik las verhalen over mensen die twee dagen na hun sterilisatie alweer een hele dag naar een festival gingen. ik moest daar echt niet aan denken man...

--- VANAF HET WEEKEND
heel veel gebeurde er niet meer dus het heeft niet veel nut om mijn vooruitgang per dag op te schrijven. ik ga me steeds beter voelen; minder pijn, makkelijker bewegen. buik blijft wel opgezet, maar mijn wondjes begonnen me laatst toch te jeuken: een goed teken! dacht ik... helaas kreeg ik erge en pijnlijke uitslag van mijn eigen pleisters :') vaginale bloedingen zijn gestopt, en mijn ontlasting is weer bruin in plaats van zwart. misschien betekent dat dat het gat in mijn baarmoeder ook wel weer zo'n beetje geheeld is? sinds vandaag kan ik ook weer zelf omhoog komen in bed, yay. en ik kan rustig oude taken oppakken: koken, afdrogen. zolang ik maar niet hoef te bukken of veel kracht hoef te zetten. plassen doet nog wel steeds pijn, dus als het volgende week nog zo is breng ik even wat urine naar de huisarts.

mijn werk nam maandag weer contact met me op of ik al thuis kon werken, maar daar had ik mijn twijfels over. tegen deze tijd voelde de pijn als een constante zijsteek en ik wilde niks forceren. bovendien mag ik deze hele week nog niet zwaar tillen. het zijn denk ik vooral mijn spieren die nu nog zeer doen. daar snijden ze immers doorheen, en dat kan wel zes weken duren eer het beter is... 
ze zaten wel een beetje in de rats met mijn klant, dus uiteindelijk heb ik daar nog wel wat voor gedaan op dinsdag. dat was wel goed te doen en duurde maar een paar uurtjes. zijn die ook weer happy.
 
de hr-coach wilde eergisteren alsnog graag met mij bellen om mijn input te horen, sure. i have ideas. het was de bedoeling dat we vandaag dan een evaluatie hadden bij van der valk, met aansluitend een zakelijke lunch. een collega zou me wel ophalen en wegbrengen. maar uiteindelijk had mathilde corona en is het een week verschoven. prima, extra rust lol. dus ik heb maar thuisgewerkt. dat was prima te doen.

ik moest vandaag eigenlijk ook terug naar de kaakchirurg voor controle... maar aangezien ik niet kan fietsen en de busrit een wandeling bevat (kilometer ofzo, niet heel erg) heb ik dat eerst verplaatst. na twee weken mag ik pas weer fietsen en sporten — indien ik daar geen last van heb, uiteraard. maar voor de echte 'all-clear' moet ik nog wachten tot eind oktober: dan pas heb ik een controleafspraak bij de gynaecoloog. hij kijkt of ik vanaf dat moment goed genoeg geheeld ben voor alles. daar valt ook zwaarder sporten en bijvoorbeeld sex(speeltjes) onder. tot die tijd mag dat niet. dw, not gonna try. stel je voor dat ik dat gat weer open trek ofzo. noooOOOOOOOOOOoo.

dus ja. mijn herstel gaat wel goed geloof ik. het voelt nog een beetje beurs van binnen, en over het algemeen viel de pijn me best wel tegen. ik had te veel ervaringen gehoord van mensen bij wie het allemaal wel meeviel. natuurlijk valt het bij mij weer niet mee *sad wave*
ik weet nog niet of ik maandag terug ga naar kantoor... aangezien ik op een maandagmiddag ben geopereerd en ik pas na 14 dagen mag fietsen, is het officieel niet toegestaan. maar het ligt er ook aan hoe ik me dan voel, uiteraard. als ik nog wat pijn heb ga ik absoluut niet op een fiets zitten! straks scheurt de boel weer los. okay i'm scaring myself. doei mensen. enjoy the TMI blog.

Reacties

Populaire posts