“daffodils, that come before the swallow dares, and take the winds of march with beauty.”



het wordt een lang verhaal deze maand, bereid je voor! :3

trigger warnings: operatie, ziekenhuis, zware medicatie/drugs, overgeven, veel goor gepraat over menstruaties lol.

    okaY, mijn volgende operatie in het ziekenhuis! how did it go? ik zal je niet langer in spanning houden: het ging goed. de novasure/endometriumablatie is geslaagd. sigh of relief. nu is het alleen even afwachten wat voor effect het heeft gehad. bij sommigen doet het weinig, bij anderen is de menstruatie milder of zelfs helemaal verdwenen. wel kan het vloeien na verloop van tijd weer toenemen. tot nu toe lijkt het in ieder geval iets gedaan te hebben! in plaats van zeeën van bloed had ik alleen een hoop stinkende, lichtroze afscheiding tijdens mijn eerste ongesteldheid, en moest ik het voornamelijk van de andere symptomen (migraine, droge huid, buikkrampen, het gevoel dat er wat in mijn onderbroek liep) hebben om überhaupt te weten dat ik ongesteld geworden was! D: ik moest nog wel maandverband dragen omdat dat wat eruit kwam heel waterig was (het ging dwars door een inlegkruisje heen), maar ik kon af met één normale per dag, in plaats van elke twee uur een nieuwe. qua lengte is er nog niks veranderd, dus ik moet even kijken of dat verbetert. ik ben nog steeds erg lang ongesteld en de spotting tussendoor is ook niet weggegaan. dat kan komen door het stoppen met de pil tho. afgelopen maand waren er maar vijf dagen dat ik geen bloedverlies had. dus ik hoop echt dat dat nog beter wordt!

    ik zal nu gaan vertellen hoe de behandeling in zijn werking ging. ik kon op 10 maart terecht, en het was wederom een middagopname: mijn ablatie stond ingepland voor 15u. ik heb mijn moeder maar meegesleept en voor het openbaar vervoer gekozen, want om elke keer om hulp te moeten vragen aan collega’s is ook weer zo vervelend… qbuzz staakte, maar de cityline van connexxion reed gelukkig gewoon, phew. er lag die dag dan wel weer een dik pak sneeuw, dus er was wat vertraging en uitval. omdat de cityline een keer per uur rijdt was dat niet erg, want ik kwam sowieso veel te vroeg aan bij het ziekenhuis. wat uiteindelijk betekende dat ik eerder geopereerd kon worden :))
    ik ging deze keer naar een hele andere afdeling. deze was gezelliger en relaxter, moet ik zeggen. ik had opnieuw een beetje verhoging (komt gewoon door de stress denk ik!) maar de intakeverpleegkundige vond dat geen probleem. even later hoorde ik op de radio dat alle coronaregels per direct opgeheven waren. ik blijf zelf liever voorzichtig...
    hoewel ik slechts een roesje kreeg was de rest van de reutemeteut hetzelfde. zo moest ik een ziekenhuisjasje dragen (wel met ochtendjas erover en crocs aan mijn voeten omdat ik zelf mijn bed moest meehelpen duwen? haha), en werd ik op de holding aangesloten op een infuus en allerlei meters. je mag wel gewoon zelf ademen bij een sedatie, dus er was geen intubatie. alleen zo’n dingetje in mijn neus. een katheter was ook niet nodig omdat een novasure maar een paar minuten duurt.
    op de OK (het was inmiddels ongeveer half drie, dus lekker vroeg) kreeg ik weer te horen dat ik een leuke droom moest verzinnen. ik had in de tussentijd gelezen dat een narcose of sedatie een tijdelijke onderbreking is van je bewustzijn. dus je droomt eigenlijk nergens over, maar je wordt gewoon wakker met de gedachte die je begon tijdens het in slaap vallen, lol. maar ik viel niet zo snel in slaap! het duurde een tijd voordat de medicatie werkte. dat was een beetje awkward, want iedereen staat dan boven je naar je te kijken tot je in slaap valt lmfao.
    ik werd even na drieën wakker op de verkoever en kreeg net zoals de vorige keer een raketijsje. een zuster checkte hoeveel urine er in mijn blaas zat (niet veel, maar het voelde alsof ik gigantisch nodig moest!) en vertelde me dat ik nog extra fentanyl had gekregen — wat ongebruikelijk was, maar waarom dan, geen idee. ik had het graag willen weten, maar twee andere zusters praatten luid door haar heen <_< mijn chirurg kwam snel naar me toe om te vertellen hoe het gegaan was. ze hadden vooraf een hysteroscopie gedaan om goed te kijken hoe mijn baarmoeder er nu eigenlijk bij ligt. en die lag naar voren gekanteld. ik heb achteraf gegoogled maar kon niks vinden over of dat raar is ofzo, alleen dat dat de normale stand is? idk. maar ja, daarom hebben ze de vorige keer het apparaat door de achterwand heen gestoken. anywho, de novasure ging verder goed. de lasershow in mijn baarmoeder was leuk, dikke rave jongens (mijn eigen woorden hè, niet die van de chirurg HAHA). ik had wel wat pijn, maar op dat moment was het goed te doen. ik kon nog wel drie weken lang nabloeden waarschuwde hij. en het kan dus ook drie maanden duren voordat we echt weten wat het gedaan heeft.
    ik ging terug naar de verpleegafdeling, waar ik, na een dag vasten, me heb volgepropt met boterhammen en een banaan. waar ik daarna gigantische spijt van had, want ik werd ontzettend misselijk. god. ik heb nog een paar keer overgegeven en ze hebben me granisetron gegeven. de pijn werd ook zo erg! voor de mensen met baarmoeder die zich dit kunnen voorstellen: de ergste menstruatiepijn ooit, maar dan niet in golven of alleen bij het samentrekken van je baarmoeder, maar constant.
    ik voelde me zo beroerd y’all. maar we moesten wel weg om de laatste cityline te halen. dus terwijl mijn moeder me naar beneden duwde, zat ik helemaal in elkaar gedoken op die rolstoel om maar niet te moeten kotsen. ik kon nergens meer tegen: het gepraat van mensen in de hal, die fking geur van het ziekenhuis. bweeeuuuuurghhHHHh. en maar wachten op de cityline. omdat ik me zo ziek voelde beval ik mijn moeder om me buiten te parkeren. het sneeuwde heel hard en het was -1 graden dus ik zat me daar te rillen BUT NEVERMIND. frisse lucht!
    de cityline zou om 17:37 komen maar niks. de volgende, en laatste, stond op het bord voor 17:50 ofzo. het werd echter later en later. om 17:54 was heeft mijn moeder me weer binnen gezet, want ze was bang dat ik doodziek zou worden. en toen kwam die bus natuurlijk ook net haha.
    wat een hel, de terugrit. ik was blij toen ik thuis was en ben meteen op bed gaan liggen. aan de paracetamol, naproxen, oxycodon (ja, de big guns). slapen ging niet zo, maar gek genoeg had ik tegen de ochtend al bijna geen pijn meer???

    wat fijn was, want die dag na de behandeling was ik jarig: 36 jaar, egads. ik zal je zeggen — ik ben nog nooit zo verwend als die dag haha. er lag NOG meer sneeuw. ik kan me niet herinneren dat er ooit eerder zoveel sneeuw heeft gelegen op mijn verjaardag, behalve toen ik geboren werd lol. ok, the gifts. aangezien mijn hart en ziel toebehoren aan sherlock holmes heb ik twee boeken gevraagd voor mijn verjaardag: the sherlock holmes scrapbook en the television sherlock holmes 😌💖 ik kreeg ook chocolade, geld, een nieuwe rugzak, droogbloemen, een armband, haarborstel en heel. veel. knutselspullen. een hele tas vol yay. helaas kon ik nog niet zoveel eten dus de snacks waren voornamelijk voor mijn familie…

    terugkeren naar werk was een peuleschil. eigenlijk mocht ik twee weken lang niet sporten, maar ik ben toch gewoon op de fiets gestapt. de zuster in het ziekenhuis had gezegd dat een e-bike wel zou kunnen (alleen die eerste maandag misschien nog niet — i went anyway hahaha). het enige waar ik erge last van had was constipatie… of obstipatie, want mijn darmen lagen compleet stil. op dag 5 was ik er wel een beetje zat van en had constant buikpijn en misselijkheid, dus aan de laxeermiddelen dan maar. dat hielp eindelijk. vanaf dat moment zat er meer beweging in, en een week na mijn operatie liep de boel weer zoals het hoorde. vlak erna kreeg ik buikgriep en uhh… is alles er zeker goed uitgekomen.
    we hadden van werk sowieso een tweede teamoverleg bij van der valk. de vorige keer kon ik er niet bij zijn omdat ik eerst geopereerd werd, en toen corona kreeg. maar gelukkig was mijn ziekenhuisopname nu eerder, want ik wilde die gratis lunch niet missen! de rest is standaard teambuilding en procesverbetering, saaie shit, but the food~~~

    arno heeft me nog een avondje meegenomen naar de bioscoop. hij had veel bonnen over en ik ben eigenlijk de enige waar hij mee naar de film gaat haha. we zijn ‘dungeons & dragons: honor among thieves’ gaan zien. een beetje cliché maar wel vermakelijk.
    we hebben afgesproken dat we echt wat meer leuke dingen moeten gaan doen samen, een club zoeken ofzo. we lopen een beetje tegen dezelfde problemen aan. mijn mentale gezondheid blijft een grote puinhoop, en bij hem loopt het ook niet zo lekker. er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar en ik lig zo overhoop met mezelf. mijn coping-mechanismen waren altijd wat me door alles heen sleepte: alle trauma’s, depressies, pijn. maar het waren geen goede manieren: ontsnappen aan de realiteit, maladaptieve dagdromen, fantasiewerelden, troostende delusies. alles om maar niet in eenzaamheid en verdriet te moeten leven. maar ja. dat lost ook niks op. en die realisatie heeft ervoor gezorgd dat ik eigenlijk in een nieuw gat ben gevallen. ik voel me bang en alleen, heb gigantisch last van fomo. dus het is nu de bedoeling dat ik uit mijn comfortzone ga stappen, de wereld in. ik weet nog niet zo goed hoe ik dat moet aanpakken, maar ik heb hulp ingeschakeld. dat is tenminste een eerste, goede stap. we shall see 🤷‍♀️

    ik wilde nog een miljoen andere dingen schrijven over wat er deze maand allemaal gebeurd is, but it doesn't matter. ik laat het hier maar bij. ik hoop dat ik in april wat meer de rust terug kan vinden. ciao.

Reacties

Populaire posts