unhappy camper

 



    🌼 april was een maand waarin ik niets wilde doen. even helemaal niks. me-time. mijn bff vroeg me of ik mee ging naar comic con in den bosch, maar nvm. im tired. alles ging mis op werk en ik bleef bezig met het opruimen van mijn eigen puinhopen. als dat kon, tenminste, want de helft van de tijd deed internet het niet daar, en we kregen nieuwe servers en systemen waardoor alles in het honderd liep. i felt like a fuck-up.

    april is ook een overwerkmaand, dus rustig was het niet 💀 gelukkig waren daar de redders in nood: de tweede paasdag en koningsdag voor wat extra ademruimte. heb nu een lang weekend, en dat was zo nodig. mijn hele leven staat op z'n kop, en niet op een goede manier.
    heb met meerdere mensen om tafel gezeten over mijn issues. mijn jobcoach vond het niet gek dat ik me zo bleh voel: met die operaties, hormonale disbalans en het constante menstrueren. daarvan zou iedereen slecht in hun vel zitten. i know, maar ik wil de dingen gewoon goed doen. nu word ik de hele tijd geconfronteerd met mijn eigen falen. want ik weet dat ik mijn collega's er ook mee irriteer, en mijn hoofdklant was niet happy omdat ik door alle drukte twee facturen over het hoofd had gezien. im sO SORRY, mijn kop is een zeef! ik heb het enige gedaan wat ik kon doen: me gedragen als een fucking volwassene. verantwoordelijkheid genomen (zelfs voor dingen die in mijn vakantie waren gebeurd en dus niet aan mij lagen, maar ik wilde niet met vingertjes gaan wijzen), excuses aangeboden, beterschap beloofd. toen waren ze gelukkig weer tevreden.
    mijn baas was echter verre van happy. heb eerder deze week een vreselijk evaluatiegesprek gehad waarin veel tranen zijn gevloeid. beetje uitgelegd wat er speelde, en dat verklaarde veel, zei hij. blijkbaar functioneer ik, zonder mijn eigen weten, al een jaar zo slecht dat als er geen verbeteringen komen ze geen toekomst voor me zien daar. vanaf dat moment zat ik helemaal aan de grond. mijn problemen hadden niet alleen repercussies voor mij, maar voor het hele bedrijf. dankzij mij waren er duizenden euro's aan omzetverlies. en hij dacht dat ik er bewust met de pet naar gooide! hoe kun je nu zoiets denken?
    ik voelde me eerder al niet goed, maar toen was het helemaal mis. ik heb zoveel gehuild daar. waarom geven ze dan ook nooit aan dat er iets fout gaat? ik doe dat toch ook niet expres? ze weten dat ik geen vooropleiding heb in boekhouding en dat ik iemand ben met een beperking. ik heb niet dezelfde kennis en inzichten als zij. maar dat terzijde, hoe kunnen dingen zo misgaan zonder dat ik er zelf erg in heb? wat is er met mijn hoofd aan de hand?

    na drie maanden moet de pil wel zo ongeveer uit je systeem zijn. dat was begin april voor mij, maar veel is er niet veranderd aan mijn humeur. ik blijf heftige moodswings houden die verband houden met waar ik me bevind in mijn cyclus. soms kan ik de wereld aan, andere keren ga ik liever dood. de pil kan tevens werken als een stabilisator voor depressies en angsten, iets waar ik eerder altijd veel last van had… dus komen mijn oude depressies terug of is het pmdd, en kan dat iets te maken hebben met de overgang? ongeveer 6-10 jaar voor de menopauze begint dat, dus technisch gezien zou ik daar inderdaad al in moeten zitten (mijn moeder raakte heel vroeg in de menopauze, ik ga er even vanuit dat dat bij mij ook zo zal zijn). behalve die moodswings en hele korte cyclussen heb ik niet echt overgangsklachten dus het is lastig te zeggen.

    dus… wat moet ik nu? ik weet het niet meer zo goed. mijn jobcoach gaat me helpen om mezelf wat beter te leren uiten. ik ben niet zo goed in communiceren, en al helemaal niet als ik me kut voel — maar dit moet ik juist aangeven zodat anderen er rekening mee kunnen houden. ik ben zo gesloten, en heb vanuit mijn familie altijd geleerd dat je niet praat over je gevoelens. doe daar autisme en een traumatische, gewelddadige jeugd bij en voila… verder gaan ze op werk meer uitleggen zodat ik kan constateren als ik iets fout doe. ik weet gewoon echt niet hoe ik uitdraaien van btw-aangiftes moet narekenen of wanneer een kasboek klopt. maar het voelt allemaal zo ontmoedigend. zit ik hier wel op de juiste plek, y'know. gaat dit ooit lukken. mijn hele zelfvertrouwen is weg. en die was zich juist net aan het herstellen: ik had een profiel aangemaakt op tinder, zou mee gaan doen aan gezellige bordspelavondjes voor autisten, wou beginnen met rijlessen. en nu… nvm 😔

    tussen de ellende door was er een klein positief puntje: ik ben na mijn laatste blog weer twee keer ongesteld geweest (kun je nagaan hoe kort mijn cyclussen zijn, ik menstrueer meerdere keren per maand <_<) en ik heb er nauwelijks iets van gemerkt. ik had verwacht dat de ablatie niet zo heel veel effect zou hebben, met mijn rare lichaam. in het gunstige geval misschien lichte bloedingen, weet je wel. maar ik heb dus helemaal niet meer gevloeid. niks. het enige wat er nu uitkomt is een beetje extra gelige afscheiding. verder merk ik alleen aan mijn krampen dat ik überhaupt ongesteld ben. dus dat is tenminste fantastisch! ik had nog een telefonische afspraak met mijn gynaecoloog, en die zei ook dat dat goed nieuws is. het kan een half jaar duren voordat de boel helemaal is gestabiliseerd, maar so far so good.

    🐣 voor pasen kregen we op werk weer een klein cadeautje: een pakket met appel-aardbeiensap en allerlei nootjes en chocolaatjes. nice. achteraf voelt het alsof ik het niet verdiende, tho. heb mezelf moeten dwingen om het op te eten, want ik krijg niks meer naar binnen. dikke knoop in mijn maag. volgende week zie ik mijn jobcoach in ieder geval weer. de laatste paar jaar waren de uren die ik daarvoor had afgeschaald aangezien je maar tijdelijk recht hebt op ondersteuning. maar mijn jobcoach heeft intensievere coaching aangevraagd bij het uwv zodat ik geholpen kan worden bij het behouden van mijn baan. ook al heb ik niet echt het gevoel dat ik daar nog wil blijven.
    sigh. i'm so done with everything guys. elke ochtend dat ik wakker word denk ik: shit, ik leef nog steeds. het zal vanzelf wel weer beter worden. maar op dit moment… ugh. i feel like hell. en dan weet ik dat ik dramatisch bezig ben, in een slachtofferrol kruip en het alleen maar erger maak voor mezelf. maar ja. logica doet niet altijd iets aan hoe je je voelt. dit alles was een grote trigger voor mijn oude jeugdtrauma's, en dat doet me realiseren dat die toch niet opgelost zijn. ik heb echter al zoveel therapie gehad ervoor! van 2004 tot 2017 liep ik constant bij de ggz. dus ga ik het ooit kunnen oplossen? en met die gigantische wachtlijsten voor gespecialiseerde psychologische hulp... god. het liefst gooi ik gewoon de handdoek in de ring, maar we spartelen maar weer verder in deze zwarte zee. what else can i do.

Reacties

Populaire posts