(sic)

 




🦢🦚 hi friends. wat vinden jullie van deze lente. tot nu toe wil het hier in het noorden nog niet echt vlotten; misschien dat het in het zuiden wat beter is. als er al een paar dagen temperaturen rond de twintig graden zijn worden we daarna meteen weer afgestraft met kou. op het moment van schrijven gaat het wel, maar dinsdag en woensdag heb ik 's ochtends én 's middags handschoenen aan gehad op de fiets! het is bijna zomer…

    dus. april bracht me tot het einde van mijn latijn. was mei beter? zie ik ondertussen het licht weer gloren? het antwoord is: meh… de depressie is er nog en ik heb gigantisch veel last van hyperventilatie en paniekaanvallen. een groot deel van mijn gevoelens qua werk is daarnaast omgeslagen naar onverschilligheid en demotivatie. ik heb zoveel shit moeten doorstaan bij deze baan door de jaren heen; kind of done with it. de enige reden waarom ik blijf is omdat ik niet mijn garantiebedrag wil verliezen.

    de maand begon met een hoop nieuwe afspraken met mijn jobcoach. dat was zwaar, want het ging natuurlijk constant over die vernietigende evaluatie. moest ik er weer over gaan discussiëren, weet je wel. alles deed zeer en mijn lichaam was een huls gevuld met verdriet en boosheid. ik was niet bepaald klaar om aan mezelf te gaan werken: om beter te leren communiceren bijvoorbeeld. nee, ik was eerder de hulk die alles kapot wilde maken. maar ja, dat is ook een vorm van communicatie… right? right? (╯‵□′)╯︵┻━┻
    mijn trauma's en angsten kwamen ook weer heel erg om de hoek kijken. ik heb zoveel last van hartkloppingen, en hyperventilatie dus. het lukt niet om de rust terug te vinden, en ik ben zo ontzettend moe steeds. ik heb veel meer geslapen de laatste tijd.
    dat gevoel van waardeloosheid is nog wel het naarste. het maakt niet uit dat ik al een tijdje overspannen ben, problemen heb met mijn gezondheid en alles — uiteindelijk heb ik het allemaal zelf gedaan. de fouten die ik heb gemaakt zijn mijn eigen verantwoordelijkheid. aan de andere kant ging het functioneringsgesprek ook niet helemaal netjes. ik heb uren besteed op het internet, lezende over disfunctioneren, ontslag, etc etc. ik ga altijd nogal obsessief om met dit soort dingen. maar je hoort blijkbaar geen container aan troep op een werknemer te storten zonder dat diegene weet dat er iets loos is. dat is funest voor diens mentale gezondheid en zelfvertrouwen (inderdaad). andere mensen zeiden dat ook, maar ja. feels bad man. het was nooit mijn bedoeling om die fouten te maken, terwijl mijn baas dacht dat ik het allemaal expres deed en het me niks kon schelen. jeez... en zo is het toch weer mijn schuld omdat ik met mijn autistische kop niet goed kan communiceren, of gevoelens kan uiten. misschien moet ik professioneel pokerspeler worden ofzo.
    verder is dit alles niet het ergste van de wereld, hoewel het wel zo voelt. ik krijg de kans om mijn functioneren te verbeteren; ze willen me niet weg hebben (denk ik). mijn baas wil gewoon een streep onder dit alles trekken en met een schone lei verder gaan. dat was een opluchting. maar de depressieve gevoelens bleven wel. want het was natuurlijk niet alsof het daarna ineens weer gezellig werd ofzo. de dingen die ik naar mijn hoofd geslingerd heb gekregen deden me echt pijn.
    aan het einde van de maand werd mijn drama (gelukkig?) een beetje verbloemd door dat van iemand anders. een collega, die een burn-out heeft en daarom besloot om per direct te stoppen, heeft ook gigantisch op haar kop gekregen. toen ik mijn baas los hoorde gaan tegen haar dacht ik: okay, ik zie wel wat het grootste probleem is hier. net zoals bij mij beschuldigde hij haar ervan niet genoeg spijt te tonen voor een fout die ze had gemaakt, en dat terwijl ze juist heel erg haar best deed om het weer goed te maken. op dat moment realiseerde ik me dat ik het niet anders had kunnen doen: in zijn ogen was het toch nooit goed genoeg geweest. maar achteraf kwamen er zoveel negatieve verhalen naar voren over die collega dat ik moeite had met kiezen aan wiens kant ik moest staan. er zijn altijd twee kanten aan een verhaal, y'know. ik begrijp al deze sociale bullshit niet man. wat is de waarheid? en ik voelde me meteen nog schuldiger: denken ze ook zo over mij? roddelen ze ook zo achter mijn rug om? ik heb het deels aangekaart bij een collega, maar hij zei dat dat niet zo was. ok. maar wat mensen zeggen en echt denken verschilt vaak nogal.

    gelukkig was werk deze maand weer veel rustiger: twee vrije vrijdagen, hemelvaartsdag, tweede pinksterdag. precies wat ik nodig had om die vuilnisbelt van mijn baan zo veel mogelijk te ontwijken. yes, i hate it rn. laat me.
    verder ga ik in ieder geval kijken hoe ik mijn leven weer een beetje op de rit kan krijgen, en hoe ik van die moodswings en depressies af kom. ik zit nog niet helemaal op het punt om daar iets aan te doen tho. ik vind het ontzettend lastig om toe te geven dat ik een probleem heb. ik wil niet voor de zoveelste keer naar de huisarts of therapie volgen. sinds mijn tienerjaren doe ik al niks anders. zucht :(( dus misschien is het handiger om eerst iets van een assertiviteits- of communicatiecursus te doen voor autisten. maar... ik ben wie ik ben op dat gebied, en ik weet niet hoeveel vooruitgang daar echt in te boeken is. ik voel me zo in een hoekje gedreven, en ben weer als dat kleine kind dat zich vroeger op zolder moest verbergen om nog meer geweld te ontwijken. het lukt ook allemaal niet meer nu. ik probeer meer te vragen en beter te communiceren op werk, maar elke keer is mijn stem zwak en trillerig. alle kracht die ik nog had is nu helemaal verdwenen.
    het liefst sluit ik me voorlopig op in huis tot een beter moment, maar ik wilde mijn directe omgeving niet zoveel laten merken van hoe slecht ik me voelde. dus werd ik op sleeptouw genomen naar het huis van een oud-collega die geopereerd was en ziekenbezoek ontving, en ben ik naar groningen geweest voor de verjaardag van mijn beste vriendin. we zouden eerst ook nog op moederdag naar oma, die inmiddels in een verzorgingstehuis woont, maar er bleken allerlei werkzaamheden te zijn, en het kwam iedereen niet zo goed uit. dus dat was een verplichting minder. al was het heel vervelend voor oma zelf, die door haar vasculaire dementie niet kon begrijpen waarom we niet kwamen.

    voor mijn vriendin had ik een borduurstuk gemaakt met haar lievelingsvogel. op de basisschool tekende ze die altijd al veel: met heel lang haar dat over de hele pagina heen krulde. mijn moeder vond het borduursel echt een meesterwerk, maar het gaf mij zo'n kinderlijk gevoel. hier, ik heb dit voor je gemaakt omdat ik te jong ben om iets te kopen! st00pid, i know. want mijn vriendin is altijd super blij met wat ik ook maak of geef. haar enthousiaste reactie erop maakte me bijna aan het huilen. kun je zien hoe hoog ik alles heb zitten. ik heb haar nog wel een cadeaupakket gekocht van de body shop voor erbij, en een outfit voor de baby. verdiende ze ook wel, want ze had het zelf lastig. als je leven zoveel verandert, dan komt er geheid allerlei shit naar boven van vroeger. ik twijfel nergens aan bij haar. she's going to be the best mom ever. als ik mezelf nu ook even zulke positieve peptalks kon geven.
    het was in ieder geval prachtig weer die dag en er was kermis! dus we hebben in het reuzenrad gezeten en ons geluk beproefd bij de klauwmachines (niks gewonnen). we zijn ook weer bovenop het forum geweest, en mijn lunch was een berlinerbol en een grote doos kibbeling. dat was heerlijk. maar mijn vriendin en haar partner moesten weer op tijd weg dus we zijn verder niet meer uit eten gegaan. de volgende dag gingen ze naar het duits eilandje borkum en vroegen ze of ik ook mee wilde — maar toen ik de reistijd zag heb ik maar nee gezegd haha. en dat was maar goed ook, want ik had die dag migraine en was kotsmisselijk.

dus ja. het is nu weer tijd voor een nieuwe maand. de vakantieperiode begint zo'n beetje. ik heb niks gepland voor dit jaar. geef mij maar rust, rust en nog eens rust. maar ik heb zo'n gevoel dat ik dat niet ga krijgen. en het is dubbel, want ik wil juist meer leuke dingen doen in mijn leven. zucht, 💀🚮

Reacties

Populaire posts