de uitvaart


DE UITVAART.
Ze zeggen dat de klap pas later komt. Dat je je de eerste dagen verdoofd voelt, en dan plotseling die pijn. Ik zou Arno gaan bezoeken en boodschappen doen, even wat afleiding. Maar ik kreeg een paniekaanval en ben bijna flauwgevallen in de supermarkt. Het was me te veel.
Het voelt alsof de lucht constant uit me geknepen wordt. Verdriet en schuldgevoelens wisselen zich op hoge snelheid af. Ik slaap nauwelijks en begrijp niet waarom ik nog zou moeten eten. Ik heb geen puf meer in me. Ik weet niet welke dag het is of wanneer dingen gebeuren. Ik leef in een roes.
Dat is de rouw, natuurlijk. En in mijn situatie is het alleen maar normaal dat ik er heftig op reageer. Toch vind ik het lastig om er mee om te gaan. Ik heb het nog niet geaccepteerd, al is het waarschijnlijk ook te vroeg daarvoor. Ik mag mezelf niet pushen of laten pushen.

De uitvaart vond gisterochtend plaats. We werden al vroeg opgehaald door een hele vriendelijke en galante taxichauffeur, wat heel fijn was. 
Het was best een lange reis naar het huis van mijn tante (bijna een uur) maar de hoofdwegen waren gelukkig wel vrij van sneeuw. Alleen de woonwijken lagen nog vol met vieze, grijswitte smurrie en dat was niet makkelijk manoevreren voor de fancy bak waar wij in werden vervoerd. 
Mijn vaders kist stond in de woonkamer, met veel bloemen om hem heen. Rena heeft hem nog gezien voordat de kist dicht ging, maar dat was mij een beetje te veel. Ik heb wel meegeholpen met het dichtschroeven.
Daarna gingen we op weg naar Stadskanaal, met de lijkwagen voorop en wij met z'n vieren terug in de taxi. We moesten opnieuw een eind rijden, met onderweg veel regen en natte sneeuw. Ik was opgelucht toen we eindelijk aankwamen - de rit viel me best zwaar. 
We kregen even een korte pauze terwijl de dienst voorbereid werd. Toen werden we in een knus kamertje geleid. Hier stond een bank, koffietafeltje, grotere tafel, een barretje en natuurlijk de kist.
We mochten eerst de waxinelichtjes op de kist aansteken; die lagen in de vorm van een groot hart. En vervolgens begon de dienst.
Er werden verschillende stukken voorgelezen: de rouwkaart, gedichten en een brief van mijn tante aan mijn vader. Die was erg emotioneel voor mij, want ze beschreef hem als een goedlachs iemand die zich altijd om anderen bekommerde en graag ongevraagd cadeautjes weggaf... dat is dus zijn deel in mij, want zo ben ik ook. 
Verder werden er verscheidene muziekstukken gespeeld: 'De Heer Is Mijn Herder', een aantal oud-Japanse nummers en zijn favoriete Bob Dylan song. 'Blowing In The Wind' - opnieuw even slikken voor mij en Rena, want dit liedje hebben we vaak samen op de piano gespeeld.
We zijn nog meegelopen terwijl de uitvaartmedewerkers de kist richting het crematorium duwden. Mijn tantes afscheidswoorden deden mij verdriet: "Dag Takuma".
Ik had me voorgesteld dat we de crematie ook mee zouden maken, maar zo was het niet. Dit was het einde, en we gingen terug naar de taxi.
Mijn tante omhelsde me nog en zei: "Hij was zo dol op jou." T__T
De taxi bracht hen weer terug naar hun huis en toen ons naar Assen. Mijn tante zei dat we eind december maar even een 'Tanaka-dag' moeten houden met alleen wij Tanaka's; even uit eten gaan en herinneringen ophalen. Ze heeft nog allemaal oude foto's van mij en kindertekeningen van Rena en ik die ze graag wil laten zien.

Het was een zware dag. Ik voelde me na afloop moe, ziek, kapot. Maar blij en dankbaar dat ik geweest ben. Hopelijk wordt de pijn snel draaglijker. Tot die tijd verschuil ik me maar zoveel mogelijk in mijn hol. Het kan me nog niet veel schelen wat daar buiten gebeurt.

Reacties

Populaire posts