groene kerst
GROENE KERST.
Het is een raar gevoel, maar het idee dat mijn vader er niet meer is begint nu langzaam te wennen. De pijn blijft, maar de acceptatie komt.
Ik denk echter nog steeds met veel moeite aan 'kerst'. We hebben uiteindelijk wel een kerstboom gekregen, de vriend van mijn moeder heeft die ter verrassing voor ons gekocht. Ze hadden nog wat laatste boompjes over bij de Gamma voor 5 euro namelijk. Maar van mij had het niet gehoeven.
Ik heb me samen met Arno nog even gewaagd aan de mini kerstmarkt hier in Assen. Het stelde niet veel voor. Oliebol gegeten, wat gedronken bij de Duitse drankkraam. Zuurstok gekregen van de Kerstman toen we elkaar een zoen gaven, met de boodschap: "Dat komt wel goed met jullie!"
Onderweg werden we nog aangehouden door een streng gelovige man, die ook al mooie woorden voor ons had. "Echte liefde tussen jullie!" zei hij. Dat Arno zuinig op mij moet zijn omdat ik een hele lieve vrouw ben, dat kon hij wel zien. En dat ik veel aandacht nodig heb. Awwww.
Hij verkondigde echter ook dat het einde van de wereld eraan komt, en dat er wonderen verricht worden in Stadskanaal. Daar is blijkbaar een radiostation dat op afstand mensen kan helen. Ok.
Op het laatst noemde hij nog "de heer is mijn herder", en dat waren de laatste woorden van mijn vader. En aangezien hij ook in Stadskanaal gecremeerd is raakte mij dat toch wel. Ik ben zelf niet gelovig, maar het voelde bijna als een teken.
Toen moest ik nog alleen naar huis door de straten vol met kerstliedjes en versieringen. Ik had het zwaar.
Volgend jaar zal het waarschijnlijk wel weer beter zijn. Misschien kan ik het kerstfeest dan opnieuw leuk vinden. Maar nu is het alleen maar confronterend. 😔 Hetzelfde geldt voor Oud en Nieuw, waarbij elke vuurwerkknal nare dingen insinueert.
Ik kan niet wachten tot het eindelijk januari is, en er even geen verplichte feestdagen zijn die als het ware door je strot gedrukt worden.
Mijn opa heeft ook nog een TIA gehad. :[ Is wel eens vaker gebeurd, maar de laatste tien jaar was hij behoorlijk beroertevrij. Deze keer was het ook erger dan 'gewoonlijk'. Zijn linkerarm en -been zijn gevoelloos dus hij kan niet meer lopen.
Hij krijgt hiervoor nu fysiotherapie en moet zijn arm trainen door in tennisballen te knijpen. Dat is geen garantie dat het weer helemaal goed komt. Afwachten dus.
Veel narigheid in zo'n korte tijd. Ik moet zeggen dat ik daardoor ook mijn hoop kwijt ben.
Ik had voor kerstavond een fondu ingepland voor de familie om het nog een beetje leuk te maken, maar uiteindelijk kon niemand komen... dus ik heb maar alleen met mijn moeder gegeten, al hadden we te veel voor ons beiden. ;__;
Gisteren hebben we eindelijk de beloofde 'Tanaka-dag' gehouden met een etentje. We zijn naar De Rooie Kater in Zuidlaren geweest, het enige restaurant in de wijde omtrek die nog plek had! Maar dat was prima, want het was heerlijk. Hele gezellige oude herberg vol met kerstversiering, een speciale kerstdinerkaart en een schaal vol met chocolaatjes na afloop. 💯
Mijn tante is bezig met een fotoboek voor ons, vol met herinneringen en oude foto's van haar kant van de familie. Dat zal leuk zijn om een keer te zien, want ik weet maar weinig van mijn Japanse voorouders. Behalve mijn tante (en een verre nicht) is iedereen ook al lang overleden.
We zijn dus voornemens om binnenkort nog eens af te spreken~
Morgenochtend ga ik nog even met Kiki, Ren, Sam en Piet naar de bioscoop. De MustSee/Wolff is blijkbaar alweer van naam veranderd, het is nu de Kinepolis. Maar goed. We gaan dus de nieuwe Star Wars zien. I'm excited.
Daarna gaan zij nog naar Bad Nieuweschans om kerst te vieren met hun hele familie, maar die gedachte alleen vult mij al met paniek. Dus ik ga gewoon naar huis denk ik. Genoeg stress deze dagen.
Zometeen nog even bij Arno op bezoek maar ook het idee dat zijn familie er is maakt me angstig. En ik weet niet waarom. Misschien dat de dood van mijn vader toch dusmatig traumatisch was om dit effect op me te hebben, idk...
Happy holidays everyone.


Reacties
Een reactie posten