hallo 2018
HALLO 2018.
Boem. Pats. Knal. Wat was de jaarwisseling eng deze keer, jesus. Met die harde wind vloog er constant vuurwerk heel dichtbij het huis, tegen het raam en in de achtertuin.
Ik heb er niet eens naar gekeken - het interesseert me niet meer. Het is elk jaar hetzelfde: de knallen zorgen alleen maar voor stress en de lichtshow maakt niks meer goed omdat ik dat al 30 keer heb gezien ondertussen. BORINGGGGGgg.
Dus Arrow Classic Rock aangezet en 2017 zo snel mogelijk gedag gezegd. En met tegenzin 2018 ingeluid, aangezien het al begint met narigheid. 🎉
Mijn opa wordt deze week 91 jaar, maar we hebben hem iets eerder bezocht voor zijn verjaardag.
Het is voor het eerst dat we dat in het bejaardentehuis moesten doen, omdat hij door zijn beroerte nog steeds niet kan lopen. Verder kan hij behalve pap niks meer eten en gaat zijn gezondheid snel bergafwaarts...
Dat maakt me zo bang, ik wil niet nog een verlies meemaken. Het zal ooit wel moeten natuurlijk, maar zo kort op het overlijden van mijn vader, hoe kan ik dat aan? Een totale instorting ligt nu al constant op de loer. 😢
Het was extra moeilijk om een cadeau te bedenken dit jaar. Meestal kopen we nog iets lekkers maar dat was nu dus geen mogelijkheid. We wilden eigenlijk een portret laten maken bij een fotograaf maar dat is weer veel te duur. Dus ik heb hem scheermesjes gekocht, Rena een set boerenzakdoeken, en mama wat perensap en jam.
Nog moeilijker was om mijn opa zo te zien. Zo zwak en hulpbehoevend, terwijl je weet dat hij van binnen gewoon de sterke persoon is die hij altijd was. En ik kan gewoon helemaal niks doen. Ik moest hem daar achterlaten in die hel terwijl je zijn hart in stukjes ziet vallen en dat is het zwaarste wat er is.
Gisteren ben ik naar het UWV geweest om te kijken of er geschikte vacatures waren. Ik heb al iets van 3x moeten afzeggen omdat ik dus eerst een longontsteking had en ik daarna naar de crematie van mijn vader moest. Gelukkig was daar begrip voor!
Dus ik kon eindelijk terecht. Ik had de hele nacht niet geslapen want stress. Had godzijdank een bus eerder gepakt want onderweg stond er opeens een file van 4km door een ongeluk bij Eelde noooooooeeeeeeeees.
Mijn busaansluiting naar Europapark heb ik dus grandioos gemist. En er gingen geen andere bussen meer langs. En lopen zou net te lang duren met ~15 minuten afstand. Omg. Maar er ging nog wel net een Sprinter om 8u53, en die zou aankomen om 8u56.
Wat een geluk. Ik rennen naar het gebouw en kwam net voor 9u aan. Ten eerste stond er al een lange rij voor de balie waar je je moet melden. Toen was ik aan de beurt - stond mijn afspraak niet in de fucking computer. Dus ik werd naar een wachtbankje gestuurd terwijl de medewerkster eerst nog de rest van de rij behandelde en daarna pas naar boven ging bellen.
Tegen 9u11 kon ik eindelijk naar boven. What the hell. Ik voelde me zo gestresst, zat bijna te janken op de bank. Gedachten zoals "volgens mij MAG ik gewoon niet naar deze afspraak van een of ander hoger wezen of het lot" spookten door mijn hoofd.
Maar uiteindelijk was het geen probleem, mijn nieuwe werkcoach is super aardig. Phew.
De afspraak zelf was het gewoonlijke riedeltje: bespreken wat er mis met mij is, wat er goed aan mij is, en wat ik zou willen.
Ik ga iig weer een reïntegratietraject in, kijken wat daar uitkomt. Waarschijnlijk bij dezelfde club die mij na de Rabobank ook zou coachen, maar toen kreeg ik dus al snel die baan bij Printx. Want daar had ik een goed gevoel bij. Volgende week komen die bij mij langs.
Mogelijk kan ik nog een werkleertraject volgen bij een toko dichtbij Arno's huis, die geven ook ICT-cursussen. Aangezien ik mijn vaardigheden op dat gebied graag nog verder zou willen uitbreiden.
En we wachten af wat voor nieuws het GGZ mij brengt. 🌹


Reacties
Een reactie posten