reïntegratie


REINTEGRATIE.
Terwijl PostNL nog bezig is met het bezorgen van kerstkaarten en het buiten koud en grijs is (zon, wat is dat?) bloeien de eerste sneeuwklokjes in de achtertuin. Witte bolletjes, hangend aan een stukje groen. Onze tuin is in een slechte staat; er is geen aarde te zien. Alleen maar bruine herfstbladeren.
Behalve sneeuwklokjes steken er ook andere lentesprietjes door het rottende bladwerk. Krokusjes, neem ik aan. Maar het zal nog wel even duren voordat die hun kleuren laten zien.

Ik kreeg vorige week de schrik van mijn leven. Ik zou gebeld worden door twee reïntegratiebedrijven, en dan mocht ik na een orientatiegesprek kiezen met welke ik verder wil. Het eerste bedrijf (🅐) nam al heel snel contact op, en ik heb ook een positief gevoel over ze.
Het tweede bedrijf (🅑) was die waar ik al eerder bij heb gewerkt. Met die coach van het sexuele intimidatie gebeuren. Ik weet zelf nog steeds niet of ik het zo mag classificeren omdat de handelingen kantje boord waren, maar volgens mijn omgeving wel. Dat betekent niet dat ik er vrede mee heb, met die hele situatie. Ik schaam me, en ik voel een soort van spijt. Als ik niks had gemeld destijds dan zou ik dit probleem niet hebben. Maar het feit blijft dat ik me niet goed voelde over wat hij deed.
Hij is uiteindelijk een cursus gaan volgen om te leren hoe hij om moet gaan met cliënten. Ik kreeg een andere jobcoach en had niet meer met hem te maken. Ik heb hem nog een keer gezien toen ik een keer langs moest komen op het hoofdkantoor, maar hij mij niet (denk ik). En wat schrok ik.
Nu schrok ik weer. Wat moet ik nu? Ik kan niet daar langs gaan voor een afspraak, ik kan daar niet werken. De angst voor hem gierde meteen weer door mijn lijf.
Ik heb niet eens op de mail gereageerd, het was onmogelijk.
Een paar dagen later mailde ze weer, tevens met de boze mededeling dat ze meerdere keren had geprobeerd te bellen. Maar ik had slechts één gemiste oproep gehad. Toen was ik al helemaal kwaad. Met het grootste gemak produceren ze leugens, keer op keer. Klaar ermee, mails in de spam gedeponeerd!

Gisteren kwam reïntegratiebedrijf 🅐 langs. Ik had mijn CV alweer uitgeprint tezamen met instructies van wat ik nu eigenlijk nodig heb en prettig vind:
- een werkplek waar ik me kan afzonderen. Bij voorkeur een eigen hokje en anders een hoek ver van de 'kantoortuin'.
- het moet er ook zo rustig mogelijk zijn. Dus geen blèrende radio, geen rinkelende telefoons en luid-pratende collega's. 
- ik heb 1 vast aanspreekpunt nodig, en graag wil ik ook kunnen communiceren via de mail met die persoon als ik niet goed in mijn vel zit.
- duidelijke dagelijkse routine. Anders raak ik in de stress. Het is moeilijk voor mij om de hele tijd vragen te moeten stellen aan iemand over wat ik nu weer moet doen.
Stress = depressie en meltdowns en zelfbeschadiging, zoals ik wel heb gemerkt bij mijn vorige banen waar de bovenstaande dingen niet van toepassing waren. Dus de hele werkervaring moet gericht zijn op zo weinig mogelijk stress voor mij! 👍
Gelukkig was de begeleider het daar helemaal mee eens. Had een goed gevoel bij haar, dus na die tijd meteen het UWV gemaild dat ik graag met haar verder ga en niet met bedrijf 🅑 wegens vorige slechte ervaringen. En dat was prima. Phew. 
Binnenkort wordt er dan weer een plan van aanpak opgezet, gaan we even dieper kijken wat ik wel en niet kan, en mogelijk even langs bij bedrijven om te kijken of er iets tussen zit waar ik me prettig bij voel.
Met andere woorden, een veel andere aanpak dan bij al mijn eerdere banen, waar ik meteen werd geplaatst zonder echte orientatie (behalve een proeftijd). En dat is erg fijn! Minder druk op de ketel. Dus ik zie het wel zitten! :3 

Reacties

Populaire posts