vaarwel lief mens


VAARWEL LIEF MENS. 

Hittegolf numero uno is verdwenen, afgesloten door een maansverduistering met bloedmaan. 🌖🌑
Maar de volgende hittegolf dient zich alweer aan en de droogte houdt stand... 🍂
De dorre natuur blijft snakken naar water en de meesten zijn ondertussen wel een beetje mooiweermoe. Ik zeker... geef mij maar regen.
Deze hete weken waren extra moeilijk voor mij omdat mijn lieve opa op sterven lag. Uiteindelijk is hij na anderhalve week overleden op een van de warmste dagen van de geschiedenis...
Ik denk dat ik mede hierdoor warm weer nog lang zal vervloeken. Het maakte zijn einde alleen maar minder draaglijk.
Als mijn tranen zoet waren en ik boven de tuin ga staan, dan kan ik in mijn eentje de droogte oplossen. Maar hier zijn we, met een natuur net zo aangetast als mijn hart.

Mijn opa was al een hele tijd ziek. Hij leed aan Alzheimer en heeft door de jaren heen veel tia's moeten verduren. Vlak na de dood van mijn vader had hij een bijzonder erge beroerte, waar hij nooit meer bovenop is gekomen. Hierdoor was hij gedeeltelijk verlamd geraakt. Dus ik verwachtte al langer het ergste. En wat was ik daar bang voor.
En nu was het zover, na dagenlange wanhoop en verdriet. Het doet zoveel pijn... maar het is ook goed zo. Het kon immers niet anders meer...
Als iemand overlijdt, dan blijft er een gat over in je hart. Een gat dat je nooit weer op kunt vullen.
Je gaat je dan vastgrijpen aan kleine dingetjes. Het fruitvliegje dat langs mij vloog... opa, ben jij dat? Een motvlinder op het raam. Die ene wolk in de lucht. Het kan toch niet dat iemand zomaar helemaal weg is?
Maar er waren geen tekens meer. Het was gewoon... het einde.

Mijn vader stierf toen er veel sneeuw lag. Mijn grootvader tijdens een hittegolf. Twee uitersten aan het einde van 2017 en het midden van 2018. Dat maakt 2018 voor mij een jaar van de rouw...

Het was raar om Arno terug te verwelkomen van zijn vakantie. Door mijn opa's lijden had ik nauwelijks nog aandacht voor hem, en nog steeds niet eigenlijk. Afgelopen weken waren een grote blur. Ik heb weinig geslapen en veel dagen in het verzorgingstehuis doorgebracht. De laatste dagen alleen niet meer. Ik was te overstuur, ik kon mijn opa niet zien sterven. TT_TT

Een paar dagen terug was de uitvaart. Het was een mooie ceremonie, met muziek die nog steeds in mijn hoofd speelt en speciale toespraken van oude vrienden. Er kwamen ook zoveel mensen! De meeste kende ik niet, maar dat maakt niet uit. Ik voelde me gesteund.
Het voelde alleen zo vreselijk om opa achter te laten daar... voorgoed... en om oma zo gebroken te zien.

Ik kan nog steeds niks anders dan huilen. Ik zonder me maar weer zoveel mogelijk af, dat is wat ik nodig heb.
Ik maak veel denkpuzzels op het moment, dat deed mijn opa altijd graag. Ik vraag dan: "Opa, doe je mee?"
En heel apart, maar in de puzzels liggen oplossingen die allemaal met hem te maken hebben. Misschien is hij toch nog bij me. Ik hoop het...

Ik hou van jou, opa. En ik mis je zo... 

Reacties

Populaire posts