thuiswerken - week 2
Hulloooo zijn we allemaal nog gezond? <3
De zomertijd is in gegaan. Ik verwachtte er minder last van te hebben, maar hoewel ik meer dan genoeg slaap heb gehad voel ik me zo sluggish. Hoop dat dit kortdurig is. Vorig jaar was ik zelfs tot de vroege zomer oververmoeid. Maar dat kwam door de combinatie van zomertijd en werken. Werken put mij behoorlijk uit, dus als ik dan ook nog minder kan slapen...
Ik sta nu iets minder vroeg op omdat ik niet meer ver hoef te fietsen. Om 7:15 in plaats van 6:30. Dus misschien dat ik deze keer wel wat kan herstellen van de tijdverandering. Fingers crossed~
Het lijkt langzaamaan iets warmer te worden in ons land. Dat is goed nieuws. Corona kan dan minder goed gedijen. Kou zorgt ervoor dat onze slijmvliezen uitdrogen en ontvankelijker zijn voor virussen. Dus kom snel terug, lekker weer! 🌞💖
Minder is dat steeds meer evenementen en festivals afgelast worden. Alles tot 1 juni nu. Geen feestdagvieringen; Koningsdag, Bevrijdingsdag. We kunnen niet naar Kiki's verjaardag en het is nog maar afwachten of haar vakantie naar Istanbul door kan gaan begin juni. Arno zou de komende tijd het Bluesfestival in Grolloo, wat concerten, en een EK-voetbalwedstrijd bijwonen. Gaat allemaal niet gebeuren nu. Zal de TT nog wel plaatsvinden? Vast niet.
Ik hoop dat we tenminste weer naar buiten kunnen in de zomer. Op een terrasje zitten. Wat een luxe was dat toch :[
Maar het virus verspreidt zich niet meer ongecontroleerd - de besmettingsfactor is omlaag gegaan door social distancing. Geef jezelf een schouderklopje, everyone. Tenzij je alle maatregelen in de wind slaat natuurlijk. DAN NIET.
Ik heb vrijdag nog een eindje gefietst met mijn moeder. Even lekker eruit. Wat beweging krijgen, aangezien dat goed is voor de weerstand. Om de zon weer op mijn huid te voelen en de wind in mijn haar. Dat kan heel goed op de route naar mijn werk, want dat is een brede dijk langs het water. Dus ook al waren er mensen, je kon makkelijk afstand nemen. Behalve van inhalende wielrenners. Die kozen er alsnog voor om dicht langs mij heen te racen. Aso's.
Alles verveelt op het moment, en zo ook thuiswerken. Het gaat allemaal redelijk goed totdat mijn moeder opstaat en lawaai begint te maken :") Dan gaat de televisie aan met k-dramas en zitten de katten te zeuren om eten. Maar goed, verder red ik me wel.
Arno is eerst gestopt met werken. Zijn gewoonlijke werk in de ICT was al opgeschort waardoor hij zich constant thuis zat te vervelen. Dus hij wilde eigenlijk meer dagen in zijn bijbaantje bij een supermarkt steken. Maar dat werd hem afgeraden. Hij woont namelijk op een woonvorm waar veel zwakkere en oude mensen zitten. Nu is hij daar eerst helemaal mee gestopt.
Boodschappen doen is altijd al een enorme stresspost voor mij geweest, maar ik vind het nu helemaal een drama. Gelukkig dealt mijn autismehoofd wel goed met stramienen en vergat ik geen moment dat je anderhalve meter afstand moet houden. Gek genoeg waren het juist oudere mensen die zich hier niet aan hielden. Kan het ze niks schelen?
Ik voel me depressief als ik overdenk hoe lang dit nog wel allemaal kan gaan duren. En wat betekent het voor de economie? De overheid bezuinigt altijd nogal graag op mensen met een uitkering of beperking dus ik maak me zorgen. Krijg ik bij het volgende loonwaardeonderzoek eindelijk te horen dat ik iets ga verdienen met mijn werk, of zal mijn baas door deze crisis toch nee verkondigen? Gaan ze de nieuwe, nadelige Wajongplannen uitstellen? Of gaan ze gemeen zijn en die er koste wat kost toch doorheen drukken, op een moment dat veel Wajongers ongetwijfeld werkloos zijn geworden?
Zoveel onzekerheden. Ik moet er niet te veel over nadenken, anders voel ik me gewoon misselijk.
Een virtuele knuffel voor iedereen, want dat kan altijd met minstens anderhalve meter afstand <3



Reacties
Een reactie posten